Αναρωτιέμαι. Πάντα αναρωτιέμαι.
«Ο παράδεισος είναι ένας τόπος αρχέγονος», είπε,
«δίχως διαιρέσεις.
Μόνον διακριτικά αρώματα.
[Ναι, διακριτικά, σχεδόν ανεπαίσθητα.
Οι μεγάλες αντιφάσεις είναι τεχνάσματα του ανατέμνοντος νου σου.]
———
«Ο Παράδεισος», αναστέναξε κι αυτός ανέτοιμος,
«δεν είναι πια πέρασμα, ούτ’ η γλυκιά σου προσμονή·
είναι ο τόπος της απόλυτης παράδοσής σου».
Ο καθένας που δεν χωνεύει στις μέρες μας κάποιον άλλον, τον αποκαλεί αμέσως “τοξικό”. Τοξικός όμως δεν είναι κάποιος που διαφωνείς μαζί του ή που δεν ταιριάζουν τα χνώτα σας. Τοξικός είναι κάποιος που σου “ρουφά την ενέργεια”, που μετά από κάθε σας συνάντηση σέρνεσαι, νιώθεις κυριολεκτικά πτώμα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από το να μην πραγματώνεις τις δυνατότητές σου –αυτό αποτελεί προδοσία του ίδιου σου του εαυτού.
Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...
Σκοπός κάθε δράσης και σκέψης είναι η υπέρβαση τους. Προϋπόθεση της υπέρβασης είναι όμως η απόλυτη κατανόησή τους.
Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.
Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!
http://www.youtube.com/watch?v=qMgTCtSxOHE
Αποκλείεται να υπάρχουν αρώματα.
Έστω και διακριτικά με την έννοια του ανεπαίσθητου.
Το χωρίς διαιρέσεις, συνεπάγεται και το χωρίς αρώματα. (και χωρίς κάτι, οτιδήποτε άλλο.
Φυσικά και χωρίς χρώματα.
Μόνον παντού λευκό (που δεν είναι χρώμα).
Κάτι σαν τα λευκά κελιά δηλαδή.
Τώρα θα μου πεις, τι παράδεισος θα είναι αυτός;
Σωστή η ερώτηση.
Όχι, δεν έχω απάντηση…
κανίβαλλε, thanks 🙂
σωτήρη, θα δείξει… :-)))