από Alexia Iliadou | Ιαν 6, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Τα τακουνάκια ακούγονται καλά μονάχα στα φτηνά πλακάκια.Αλλιώς δεν έχουν νόημα, δεν έχουν πλάκα…Οι ήχοι της πλατείας σκάνε σαν κύματα πάνω στα τριπλοπαράθυραΚαι αποσύρονται.Η πόλη ξάπλα σα μεθυσμένη ρακοσυλλέκτριαμέχρις εκεί που της κόβει τη φόρα το... από Alexia Iliadou | Ιαν 4, 2009 | Χωρίς κατηγορία
…πρόσεχε μόνον μην παγώσεις…Έσπασε η μέση από τις πολλές μετάνοιες της θειάς… πιαΜετάνοιες άνευ πίστεως κιόλας,ακολουθούσε μονάχα το τελετουργικό των παλιότερωνΜένουν κάτι τέτοια, τα φέρνεις βόλτα ερήμηνΈφτασε στο σημείο να συρθεί μέχρι τα... από Alexia Iliadou | Οκτ 6, 2008 | Χωρίς κατηγορία
Τα βουνά τραβήχτηκαν στο πέρασμά του.Όχι γιατί φοβήθηκαν· ούτε γιατί είχε τη δύναμη να τα μετακινήσει.Σκέφτηκαν και είπαν μεταξύ τους κάτι απλό:να του ανοίξουν μια φορά το δρόμο να πάει εκεί που εκείνος ήθελε.Όχι εκεί που θα τον οδηγούσαν τα 1.000 εμπόδια·όχι εκεί που... από Alexia Iliadou | Σεπ 5, 2008 | Χωρίς κατηγορία
Είναι κάποιες στιγμές που σε στοιχειώνουν αυθωρεί. Σα νά ‘ταν πάντα παρελθόν, στριφώνουν τη μνήμη σου με ίνες θαρρείς ονείρου. Στο background συνοδεύονται από κάποια φευγάτη μελωδία και οι εικόνες μισοκρύβονται a priori στο ημίφως. Είναι σαν τα παιδικά πάρτυ της ζωής... από Alexia Iliadou | Ιούλ 30, 2008 | Χωρίς κατηγορία
Τα δειλινά την έπαιρναν από το χέρι τα στοιχειά και την οδηγούσαν στον κόσμο του αδιόρατου. Σ’ εκείνη την απόκοσμη ζώνη του «μεταξύ». Τα στοιχειά εξαφανίζονταν πίσω από καμπύλες γωνίες γελώντας χαιρέκακα κι αφήνοντάς την πάντα μονάχη. Μονάχη πάνω σε μια ροζ-μωβ...
