από Alexia Iliadou | Ιαν 27, 2015 | Χωρίς κατηγορία
Υπάρχουν άνθρωποι τόσο υποκριτές, τόσο ύπουλοι και γενικώς τόσο υπό-, που τους περνάς για την προσωποποίηση της ειλικρίνειας και της αυθεντικότητας. Την πρώτη ίσως μόνο στιγμή που θα συναντηθούν συνειδητά τα βλέμματά σας, νιώθεις το... από Alexia Iliadou | Ιαν 20, 2015 | Χωρίς κατηγορία
Όταν έχεις υπάρξει σε πολλά “μέρη”, δε μπορείς να σνομπάρεις κάποιον επειδή είναι ακόμα σε κάποιο μέρος που ήσουν προ καιρού. Ο καθένας έχει τους χρόνους του. Αυτός που σνομπάρει είτε δεν θυμάται από πού έχει... από Alexia Iliadou | Ιαν 6, 2015 | Χωρίς κατηγορία
Κάποια στιγμή, μετά από χρόνια πίστεψε πια η Σελήνη πως είναι αυτόφωτη. Μιας και μοναχικές ψυχές την εξυμνούν μέσ’ από στίχους ξέχειλους απαισιοδοξία κι αγκαλιασμένα ζευγαράκια ψιθυρίζουν κάτω απ’ τη θαμπάδα της όρκους αιώνιας τάχα μου αγάπης. Ενώ τον ήλιο επιδεικτικά... από Alexia Iliadou | Νοέ 14, 2014 | Χωρίς κατηγορία
Αν όσο τρώγαμε, τόσο αδυνατίζαμε, δεν θα θέλαμε πια καθόλου να τρώμε. Αν όσο καθόμασταν, γινόμασταν σημαντικότεροι, μέρα-νύχτα θα γυμναζόμασταν -και στα διαλείμματα θα δουλεύαμε. Αν όλοι όσους θέλαμε, ευθύς μας ερωτεύονταν, ο έρωτας... από Alexia Iliadou | Οκτ 26, 2014 | Χωρίς κατηγορία
Τσιγκουνεύεσαι κι αδυνατείς να δώσεις ό,τι σου λείπει. [Μπορεί να είναι χρήμα… ελευθερία… γνώση… αγάπη…]
