by Christina Tsevis Σ’ ευχαριστώ Μεγάλε μου Εαυτέ που ποτέ δεν έκανες κάτι για μένα ερήμην -κανένα θαύμα-, που ποτέ δεν μου στέρησες το δικαίωμα στην επιλογή. Σ’ ευγνωμονώ. Το μόνο που στ’ αλήθεια ζητώ μέσα στον κόσμο αυτόν των φαινομένων είναι να αφήσεις -έκθετη- στο...
Άδειασε και μειώσου, πριν φτάσεις στην ακμή σου. Κι αν πάλι την περάσεις, τότε αποδομήσου. Κάν' το ναδίρ σπουδή σου.
Ο πόνος είναι το αισθητό σημάδι κάθε αλλαγής.
Ν’ ανοίξεις τα στήθη σου Και να ρουφήξεις ζωή απ’ τη ζωή Οι άνθρωποι ρουφάνε ανθρώπους τους στύβουν, τους κλέβουν τους πετούν ή μάλλον τους βάζουν σ’ εφεδρεία μέχρι να ξαναγεμίσουν από κάτι από αισθήματα, γνώσεις, ιδέες, χαρά Κάτι να πάρουν. Μα έρχεται η ώρα, έλεγε...
Το φυτό φυτρώνει, ποτίζεται από τη βροχή, θρέφεται από το χώμα, φωτοσυνθέτει από τον ήλιο. Το ψαράκι βγαίνει και τρώει πλαγκτόν. Πιο ψηλά στην αλυσίδα αρχίζουν τα προβλήματα. Όσο πιο εξελιγμένο ένα είδος, τόσο πιο ανεπαρκές, δίχως αυτονομία· η ζωή του εξαρτάται...
Μείναμε παιδιά πιασμένα στο δόκανο των προσδοκιών.
Κάθε βίωμα είναι μια χαραμάδα στο σκοτάδι μας.
Ο θάνατος από τότε που έφυγε η μητέρα μού έγινε σχεδόν οικείος. Και η ζωή απέκτησε το νόημα του αντιθέτου: του τώρα εδώ είμαστε. Είχαμε χαθεί, δεν ήσουν -δεν ήμουν- εδώ, και τώρα που ποτέ δεν θα ξανά ‘σαι, θα σε καλώ μονάχα στα όνειρά μου· σε πτήσεις χαμηλές, μαζί,...
Τώρα είμαστε ό,τι μας είχε συμβεί στο παρελθόν μας. ----- Τώρα γίναμε ό,τι είχαμε πράξει στο παρελθόν μας.
Δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ -όχι γιατί δεν είχες τη δύναμη ν’ ανταποδώσεις· αυτό το διέκρινα από την αρχή-, αλλά γιατί με μόλυνες με το φθόνο σου, μ’ αυτήν την παλίνδρομη σύγχυση μεταξύ του τι είσαι και τι θα ήθελες απελπισμένα και αμείλικτα να είσαι· εγώ,...
