Βλέπω συνέχεια παραποιημένα τα δικά μου·
γι’ αυτό θα βλέπετε εφεξής εσείς,
οι πάντες και παντού,
όπου και αν στραφείτε
ένα ολόγραμμά μου.
Φτιάξε μου, καλλιτέχνη, πάλι
έναν πολύχρωμο Ζυγό,
το σύμβολο της μοίρας μου
που νόμιζα όμως κάποτε
πως όριζα μόνον εγώ!
Όσα έχασα στη νιότη μου,
στην πιο γενναία, στην άσπιλη εφηβεία…
Σ’ εκλιπαρώ και σε μισώ:
κάνε πραγματικότητα,
φέρε στο φως
ό,τι εγώ
-ως μέσος άνθρωπος κι ηγέτης-
σ’ αυτήν τη γη ποθώ!
Αυτή θά’ ναι κι η τιμωρία μου!
Υπέροχο…