από Alexia Iliadou | Ιούν 6, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Κι όλο κακιώνει αυτό που είναι, όσο δεν τ’ αποδέχεσαι και το συγκρίνεις με αυτό που τάχατες θά ‘πρεπε νά ‘ναι. από Alexia Iliadou | Μάι 24, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Σαν από όρνια ηχούσαν οι στριγκλιές τους αιμοβόρικα. από Alexia Iliadou | Μάι 23, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Βλέπω συνέχεια παραποιημένα τα δικά μου· γι’ αυτό θα βλέπετε εφεξής εσείς, οι πάντες και παντού, όπου και αν στραφείτε ένα ολόγραμμά μου. Φτιάξε μου, καλλιτέχνη, πάλι έναν πολύχρωμο Ζυγό, το σύμβολο της μοίρας μου που νόμιζα όμως... από Alexia Iliadou | Μάι 23, 2012 | Χωρίς κατηγορία
«Μας πέταξε λοιπόν η ιστορία στο περιθώριο», κι εμείς τακτοποιούμε τη σκόνη του χρόνου στα ράφια μες στο ημίφως, σαν τους τρελούς· δίχως την παραμικρή αίσθηση της μάταιης επαναληπτικότητας όλων όσα με τόση σχολαστικότητα καταπιανόμαστε. Λες και σ’ αυτές τις άσκοπες... από Alexia Iliadou | Μάι 20, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Αφού στέρεψες τα πάντα ολόγυρα λες τώρα “Διψώ”
