από Alexia Iliadou | Ιαν 21, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Ν’ ανοίξεις τα στήθη σου Και να ρουφήξεις ζωή απ’ τη ζωή Οι άνθρωποι ρουφάνε ανθρώπους τους στύβουν, τους κλέβουν τους πετούν ή μάλλον τους βάζουν σ’ εφεδρεία μέχρι να ξαναγεμίσουν από κάτι από αισθήματα, γνώσεις, ιδέες, χαρά Κάτι να πάρουν. Μα έρχεται η ώρα, έλεγε... από Alexia Iliadou | Ιαν 18, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Το φυτό φυτρώνει, ποτίζεται από τη βροχή, θρέφεται από το χώμα, φωτοσυνθέτει από τον ήλιο. Το ψαράκι βγαίνει και τρώει πλαγκτόν. Πιο ψηλά στην αλυσίδα αρχίζουν τα προβλήματα. Όσο πιο εξελιγμένο ένα είδος, τόσο πιο ανεπαρκές, δίχως αυτονομία· η ζωή του εξαρτάται... από Alexia Iliadou | Ιαν 7, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Μείναμε παιδιά πιασμένα στο δόκανο των προσδοκιών. από Alexia Iliadou | Ιαν 7, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Κάθε βίωμα είναι μια χαραμάδα στο σκοτάδι μας. από Alexia Iliadou | Ιαν 2, 2012 | Χωρίς κατηγορία
Ο θάνατος από τότε που έφυγε η μητέρα μού έγινε σχεδόν οικείος. Και η ζωή απέκτησε το νόημα του αντιθέτου: του τώρα εδώ είμαστε. Είχαμε χαθεί, δεν ήσουν -δεν ήμουν- εδώ, και τώρα που ποτέ δεν θα ξανά ‘σαι, θα σε καλώ μονάχα στα όνειρά μου· σε πτήσεις χαμηλές, μαζί,...
