από Alexia Iliadou | Μαρ 26, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Όσα θες να πεις, δεν θες να τα πεις σε πολλούς.Θες να τα πεις εκεί που πιστεύεις πως θα σε καταλάβουν.Ή ακόμα καλύτερα εκεί που μπορεί να σε νοιώσουν.Οι όποιες προσπάθειές μας να είμαστε καθολικοί,εκτός από απελπισμένες είναι και απέλπιδες.Ένας -μόνον ένας- αν σε... 
από Alexia Iliadou | Ιαν 20, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Τα μάτια της ήταν κατακόκκινα και πρησμένα από το κλάμα των προηγούμενων ημερών. Γιατί έκλαιγε; Ούτε κι η ίδια ήξερε… Δεν έβρισκε από πουθενά να αρπαχτεί, όπως έκανε παλιότερα. Όλα της φαίνονταν σαθρά και άνευ αξίας.«Τι σου φταίει, γλυκιά μου;», ηχούσε ακόμα στ’... από Alexia Iliadou | Δεκ 4, 2008 | Χωρίς κατηγορία
Οι γάτες έξω ξεσκίζονται μέσα στη νύχτα-πριν τον καιρό τους-και ουρλιάζουν.Να πονάνε άραγε;Να μην θέλουν;Να τις βασανίζει η φύση τους;Πάντα θ’ αναρωτιέμαι…Πάντα θα τις ρωτώ κρυφά,γιατί είναι τόσο ανίκανες να χαρούν τη διείσδυση…του άλλουστα σωθικά τους.Αν μην τι άλλο... από Alexia Iliadou | Νοέ 28, 2008 | Χωρίς κατηγορία
Τα παιχνίδια είναι η ίδια η ζωή σου, σαν είσαι παιδί:τα πλαστικά βαποράκια αληθινά υπερωκεάνια στην κατοχή σου,τα πλέι-μομπίλ γενναίοι ετοιμοπόλεμοι άνδρεςκι οι μπάρμπι όμορφες ενήλικες γυναίκες:ο αυριανός σου εαυτός…Τα παιχνίδια είναι μονάχα η φαντασία σου-ένα... 
από Alexia Iliadou | Νοέ 7, 2008 | Χωρίς κατηγορία
Πόσο πίστευε σε μια υπερκόσμια αποσαφήνιση της ύπαρξής τηςΣε ένα συμπαντικό παράδοξοΣε μία έξω από κάθε πιθανότητα αρμονία των σφαιρώνΣε μια συνάντηση… σε ένα συνταίριασμαΣε ένα de profundis άγγιγμα… κι αγκάλιασμαΠόσο πίστευε στην ατάκα, που ξεστόμιζε στο φόντο...
