«Σ’ αγαπώ», είπε αβασάνιστα
και κοίταξε γύρω της τη θολή παρουσία των ανθρώπων στον μάλλον στενό χώρο.
Ο καπνός λίγος, όλοι είχαν προθυμοποιηθεί -όχι αβασάνιστα-
να περιορίσουν τις επιθυμίες τους
καθώς ο χρόνος στένευε κι αυτός και έφτανε μονάχος να τους πνίξει.
«Ή ίσως… σ’ ανέχομαι», είπε σε μια έκλαμψη ειλικρίνειας -ή μέθης.
Ο άντρας της έριξε μια καλοσυνάτη ματιά,
έχωσε χαδιάρικα το μουσούδι του στα φρεσκολουσμένα μαλλιά της και της ψιθύρισε:
«Αρκεί να με δέχεσαι… Δέχεσαι;»
Δεχεσαι να παιξουμε το Παιχνίδι της Ζωης?…
εκει κρυβονται όλες οι Αρνησεις και οι Καταφασεις…
εκει θα εναλλασσουμε τις απαντήσεις, μα διατηρώντας ίδια την ερωτηση:
Δεχεσαι τελικα?….
Μήπως τελικά το να δέχεσαι είναι η πεμτουσία της αγάπης; Αγαπάμε δεκάδες από μακρυά. Νάναι λέμε καλά οι άνθρωποι. Αλλά δεχόμαστε έναν… ή άντε βία δύο 🙂
Πρόταση γάμου;
i do!!!
i do!!!
i do!!!
:))))))
Καλή μας χρονιά… με όλα μέσα 🙂