Επιλογή Σελίδας

Έρως

από | Μαρ 16, 2007 | Χωρίς κατηγορία


Σήμερα είναι η σειρά της γλυκιάς μου debby.
Έδωσε υπέροχες λέξεις:

πλημμυρισμένος, ξάστερος, λυτρώνω, κατασπαράζω, λαχτάρα.

Όμως εγώ είμαι κουρασμένη και το γραπτό χυμαδιό.
Είμαι σίγουρη παρ’ όλ’ αυτά,
πως η debby θα καταλάβει κα θα με συγχωρήσει…

Δεν θα προτείνω λέξεις. Έχω την αίσθηση, πως το παιχνίδι -και οι παίκτες- εξαντλήθηκαν. Ίσως μόνο, αν θέλει, η pixie να γράψει με τις αγγλικές λέξεις stupid, freedom, hierarchy, vulnerable, taste.

Ευχαριστώ πολύ τους 4, που με προ(σ)κάλεσαν να παίξω. Πραγματικά με ενέπνευσαν.

Ήταν ερωτευμένη. Πολύ. Η λαχτάρα της δεν είχε όρια, δεν είχε ταβάνι, όπως έλεγε στις φιλενάδες της, προσπαθώντας να το διακωμωδήσει. Τι να διακωμωδήσει… Η ψυχή της το ήξερε, τι τραβούσε… Τι κλάμα έριχνε τα βράδια, όταν εκείνος χανόταν, όταν δεν έδινε σημεία ζωής. Ή τις φορές που της μιλούσε αδιάφορα, συγκαταβατικά, απόμακρα…

Ήταν ο έρωτας της ζωής της, το πίστευε. Το πίστευε κι ας η πείρα την είχε διδάξει, πως ποτέ δεν ξέρεις, ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις, παρά μονάχα από μακριά. Όταν όλα έχουν πια τελειώσει κι εσύ θεατής της πρότερης ζωής σου, σαν κριτικός κινηματογράφου, κάνεις replay τις σκηνές και βαθμολογείς ηθοποιία.

Όχι, αυτός ήταν αληθινός, ήταν το έργο, που δεν θα τελείωνε ποτέ. Το έργο που ξανά και ξανά θα αναμάσαγε χαμογελώντας τις ατάκες του μέχρι τα βαθιά γηρατειά της.

Ναι, τον πίστευε… Τον έβλεπε, όπως κοιτάζει το παιδί τον ξάστερο ουρανό τις νύχτες του καλοκαιριού και τρέχει αμέριμνα στον κήπο να πάρει το μπαλάκι που τού ‘πεσε κατά λάθος. Χωρίς να φοβάται το φίδι της φαντασίας του, μέσα από τις φυλλωσιές χώνει το χέρι και το ψάχνει. Μόνη του έγνοια το παιχνίδι… Ευτυχία…

Η ψυχή της πλημμυρισμένη προσμονή, ανυπομονησία…. Να τρέξει να τον βρει, να τον αγγίξει, να χαζέψει το ταξιδιάρικο βλέμμα του. Να χαθεί στις σιωπές και τις παύσεις του. Πόσο περίμενε… πόσο περίμενε τα πάντα… Από τη λέξη μέχρι την κίνηση, από το τηλεφώνημα μέχρι την πάντα αργοπορημένη άφιξή του στα λιγοστά ραντεβού τους.
Πάντα περίμενε. Και πάντα υπήρχε μια δικαιολογία, πάντα συνέτρεχε κάποιος λόγος.

Ποτέ δεν φαντάστηκε, πως περιμένει κάτι που δεν θα ερχόταν ποτέ…
Γιατί απλά δεν υπήρχε, ήτανε όλα στο μυαλό της…

Ήξερε, δεν ήξερε; Δεν ήξερε πως ο έρωτας κατασπαράσσει μόνον τον ερωτευμένο;
Πως ο άλλος είναι μονάχα το καθρέφτισμα του πόθου μας σ’ έναν καθρέφτη ανύπαρκτο;
Τι ξόδεμα, τι λάθος… Πόσο αφέθηκε σε χίμαιρες, που εκείνη -ειδικά εκείνη- θα έπρεπε να ξέρει… Τόσοι άνθρωποι είχαν κλάψει πάνω στη γυάλινη επιφάνεια του δικού της καθρέφτη… Στην εικόνα…

Τώρα ήταν αργά… Έβλεπε κι αυτή την όψη της κατακερματισμένη ν’ απλώνεται ακατάστατα στο χώρο και στο χρόνο της αδράνειας. Μία κλοτσιά και πάμε, μέχρι να βρούμε τοίχο στο άπειρο… Ανήμπορη, μουδιασμένη χάζευε τα κομμάτια της ψυχής της κι αναρωτιόταν: θα τη λύτρωνε ποτέ η αγάπη; Θα τη λύτρωνε ποτέ κάτι άλλο, πέρα από τη λήθη;

Όλα ήταν ένα παιχνίδι, που τελείωνε άδοξα και έπρεπε πάλι να πέσει για ύπνο…
Όμως οι μέρες της είχαν αρχίσει να φθινοπωριάζουν. Και σχολείο δεν ήθελε να ξαναπάει.

Δεν ήταν πια παιδί…

17 Σχόλια

  1. Debby

    Πραγματικά την φοβάμαι αυτήν την στιγμή που περιγράφεις… για αυτούς ακριβώς τους λόγους…

    Σ’ευχαριστώ που έβαλες τις λέξεις να περιγράψεις τις σκέψεις μου.

    Απάντηση
  2. arxiereas

    Ωωω! Γι αυτό η εμμονή με την ποιότητα!

    Απάντηση
  3. 3 parties a day

    Ίδιο το θέμα του σημερινού μου ποστ, από άλλη όμως οπτική γωνία…

    Απάντηση
  4. bbchris

    Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση.
    Ευτυχώς…

    Απάντηση
  5. 3 parties a day

    @Κρις: Πεθαίνει πάντως! 🙂

    Απάντηση
  6. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    debby, εγώ σ’ ευχαριστώ…

    arxiereas, όοοχι! Όχι γι’ αυτό! Για άλλο…

    3 pad, τα ίδια λέμε μ’ άλλα λόγια… απλά εσύ βάζει στο τέλος μια αισιόδοξη πινελιά…

    chris & 3 pad, ένα με το έδαφος γίνεται η ελπίδα κι ο πρώην κάτοχός της… λιώμα, χώμα, πτώμα…

    Απάντηση
  7. teiresias

    Σοφή η άποψή σου περί έρωτος…

    Απάντηση
  8. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    teiresias, ναι… μες στη σοφία… Δεν αντέχω πια τόση σοφία!… Πού να με δεις και εν δράσει!

    3 pad, δεν λέμε δηλαδή και τα ίδια ακριβώς, αλλά τέλος πάντων…

    Απάντηση
  9. ellinida

    Υπέροχο. :)))

    Απάντηση
  10. Lili Niorki

    πολύ γλυκό … γλυκόπικρο…και πολύ αληθινό!
    γιατί να μη βλέπουμε το ίδιο κι όταν είμαστε από την άλλη μεριά του καθρέφτη;

    Απάντηση
  11. Dawkinson

    Καθρέφτης της αλήθειας το κείμενό σου Σύνας…

    Απάντηση
  12. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    ellinida, σ’ ευχαριστώ πολύ!

    lili niorki, δεν έχουμε τα μάτια να δούμε τον άλλον στα μάτια… γι’ αυτό…

    dawkinson, βιώματα…

    Απάντηση
  13. Dawkinson

    όπως είπε κι ο Ρίλκε, ‘η ποίηση δεν είναι απλώς συναισθήματα, είναι οι εμπειρίες’.

    Απάντηση
  14. gitsaki

    Μπα, ο έρωτας δε λυτρώνει ποτέ – η αγάπη μπορεί.Αλλά και πάλι, τίποτε το σίγουρο σε αυτή τη ζωή…
    Καλησπέρα,synas.

    Απάντηση
  15. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    dawkinson, σωστά…

    gitsaki, όχι, τίποτα δεν είναι σίγουρο… υπάρχουν ανατροπές κι εκπλήξεις…

    Απάντηση
  16. Pixie

    Συνουλα διαβάζοντας τα άρθρα σου που δεν πρόλαβα τώρα είδα την πρόσκληση.Σε ευχαριστώ.Θα γράψω κάτι έστω και με καθυστέρηση ¨)

    Απάντηση
  17. Kleon Gelastos

    (Στην κυρία Ρωρερκάρ.
    Που έχει αναιμία.
    Και όλο κρυώνει)

    Αφού διαλέξατε να με σκοτώστε
    το χάδι σας για με κρατώντας ξένο,
    ιδού κυρία! στο χαμό πηγαίνω:
    μην προσπαθήσετε-δε θα με σώστε.

    Μόνο αν θανάτου επιλογή μού δώστε
    θα διάλεγα να πάψω ν’ ανασαίνω
    απ’ το χεράκι σας το αγαπημένο:
    Ναι! Θα ’θελα κυρία να το απλώστε

    και μύτη να μου φράξετε και στόμα.
    Κι ως μαύρο όλα θα παίρνουν γύρω χρώμα
    την πυρκαγιά που μου !χετε αναμμένη
    θα τήνε στείλω εγώ να σας θερμαίνει
    αφού προτού απ’ τ’ αβρό σας χέρι σβήσω
    μ’ όλη μου τη λατρεία θα το φιλήσω.

    Γιώργης Χολιαστός

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest