Ο Γ. υπερασπιζόταν πιτσιρικάς την ακόμα μικρότερη αδελφή του από τους γονείς ουρλιάζοντας
“Άστην να θέλει ό,τι κάνει!”. Ο Γ. είχε δίκιο.
(O Γ. ξέρει κρυφά τα πάντα από πάντα, αλλά όμως τα ξεχνά συγχρωτιζόμενος ανθρώπους.
Κι εδώ κλείνει η παρένθεση, όπως δηλώνει το σύμβολο μετά τη λέξη ΑΥΤΗ).
Ναι, ο Γ. είχε δίκιο: θέλουμε ό,τι κάνουμε.
Η πράξη γεννά την επιθυμία κι ουχί αντιστρόφως.
Την πράξη την γεννά η περιέργεια, αυτή η έμφυτη ανάγκη μας να γνωρίσουμε τα πράγματα.
Η πράξη συχνά εμφορεί μια στιγμιαία ηδονή
και η ανάμνηση της γίνεται επιθυμία (πεθυμιά, “σε πεθύμησα” λέμε),
μάς σπρώχνει στην επανάληψη κι αυτή στη συνήθεια, στο χαρακτήρα,
και γίνεται πεπρωμένο, όπως άλλος προείπε…
—-
Οι περισσότεροι άνθρωποι παγιδεύονται σε ένα σημείο του προσωπικού τους χωρόχρονου,
κάνουν αυτόν τον λαβύρινθο των αναμνήσεων κρησφύγετο και σπίτι,
ξεχνώντας την ύπαρξη τόσο του Μινώταυρου, όσο και του Μίτου.
Ο Γ. έχει δίκιο ΚΑΙ σ’ αυτό, γιατί θυμάται ακόμα τη συνάντησή του με την Αριάδνη.
—-
Περνάς ωραία ρουφώντας παραμύθια, ναρκωτικά και παραισθησιογόνα,
αλλά περνάς ωραιότερα όταν ξυπνάς
και με αισθήσεις σαν φρεσκοακονισμένο μαχαίρι, όλος επίγνωση,
μετέχεις στην ατελείωτη ομορφιά της γης ολόγυρα
-για το παραπέρα επαφίεμαι μ’ εμπιστοσύνη στα όνειρα,
τα ενύπνια όνειρα,
εκείνες τις άλλες, τις εξίσου αληθινές παράλληλες ζωές μας.
—-
Καλή μας συνέχεια μες στο ιδιότροπο ελληνικό γαϊδουροκαλόκαιρό μας…
καλή συνέχεια, καλή ολοκλήρωση και καλή αρχή όσων κεαινούργιων ανακαλύψουμε χάρη στην περιέργεια. σπείρα να'ναι κι οχι κύκλος, εύχομαι…
Υπέροχη ανάρτηση. Τέλεια…
όπως πάντα υπέροχο 🙂
Καλά να είμαστε να ανυψώνουμε έστω και στο ελάχιστο κάποιο σημείο του κύκλου… λίγο πριν απ' το κλείσιμο, πριν την απόλυτη επανάληψη…