Είναι καιρός
ν’ αποστασιοποιηθούμε λίγο από τα πράγματα
να ξαναδούμε τις φόρμες τους,
γιατί πολλά που φαίνονται ωραία και λογικά
τα λένε άνθρωποι άσχημοι και παράλογοι
κι αυτό πρέπει να μας υποψιάζει.
Είναι καιρός
που αντί να καταθλιβόμαστε
κλωθογυρίζοντας τα πεπραγμένα
και τις προοπτικές μας
μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα…
να συνεχίσουμε να λειτουργούμε
σα να ‘ναι όλα κανονικά
-πώς κάνουν στις κηδείες; έτσι-
φέρνοντας σε πέρας τα τρέχοντα
κι αφήνοντας την σκέψη μας να ωριμάσει
ν’ αναδυθεί από μέσα μας η όποια απόφαση,
δική μας, γνήσια και ειλικρινής
και σύμφωνη με τις αληθινές ανάγκες της ζωής μας.
Κάνουμε ό,τι επιλέγουμε·
κι ό,τι δεν επιλέγουμε συμβαίνει.
Σίγουρα, το να καταθλιβόμαστε κλωθογυρίζοντας τα πεπραγμένα δεν μας προσφέρει τίποτα παραπάνω από το να μεγενθύνει την οργή μας και να θολώνει το μυαλό…
Ώριμη σκέψη, αυτό χρειάζεται σε όλες τις καταστάσεις…
Ώριμη σκέψη και ώριμη πράξη. Και τραλαλά σκέψη μπορούμε να έχουμε, και τραλαλά πράξεις να κάνουμε, αλλά όταν παίρνουμε τ' αρχίδια μας, να λέμε πάλι τραλαλά· όχι "Γιατί μανούλα μ';" Δεν φταίει πια η μανούλα μας…