fbpx
Επιλογή Σελίδας

Ποιος δεν φοβάται το μεταίχμιο;

από | Μαρ 11, 2008 | Χωρίς κατηγορία

Συννέφιασε πάλι. Μόνο με ηλιοφάνεια λειτουργώ. Οι σκιές με φοβίζουν και με κρατούν κλεισμένη στο σπίτι. Όχι όμως και το σκοτάδι. Το σκοτάδι το αγαπώ και το τιμώ με όλο μου το είναι. Αυτό το ενδιάμεσο με τρομάζει.

Η χειρότερη στιγμή το μούχρωμα: δεν βλέπω καλά ούτε καν να περπατήσω, έχω την αίσθηση πως χάνω το φως μου, πως δεν είμαι πια εγώ. Το λυκόφως της αυγής φτιάχνει κι αυτό αυτόχειρες. Μα όποιος έχει ζήσει τις μέρες του και τις νύχτες του το ξέρει: ακόμα και αν νυστάζει εξωφρενικά, μπορεί να περιμένει τον ήλιο να υψωθεί και μετά να γείρει με την παρήγορη σκέψη πως σαν ξυπνήσει θα είναι ακόμα ημέρα.

Κάποτε βγήκα να πάω σχολείο -πάντα ξεκινούσα πριν ξημερώσει- και όλα μου φαίνονταν περίεργα… Σα να είχε γίνει πυρηνικό ολοκαύτωμα καθόσον κοιμόμουν και δεν το είχα ακόμα μάθει: ξύπνησα την σωστή ώρα, 6.30, είχα όμως περάσει ολόκληρη τη μέρα στην αγκαλιά του Μορφέα και βρέθηκα να περιμένω το λεωφορείο μετά τη δύση…

Υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται να κοιμηθούν, μην τυχόν και δεν ξαναξυπνήσουν. Εγώ φοβάμαι, πως θα ξυπνήσω αργά… και θα ‘ναι ήδη νύχτα…
Όχι, δεν με τρομάζει η νύχτα· μα θέλω να ζω πρώτα τη μέρα της… Και να κλειδώνομαι τα ηλιοβασιλέματα -στο μεταίχμιο- μέσα στον εαυτό μου…

8 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Μερικές φορές στα κείμενά σου είναι σα να διαβάζω τον εαυτό μου.

    Απάντηση
  2. kyriaz

    Τι μου θύμισες….
    Πιτσιρικάς,μετά από καταναγκαστικό μεσημεριανό ύπνο,να ξυπνώ με την πικρή διαπίστωση πως έξω έχει αρχίσει να βραδιάζει κι εγώ έχω χάσει το παιχνίδι κάτω,με τα παιδιά της γειτονιάς μου.
    Αυτό το απέραντο παράπονο που απλώνεται μέχρι το σήμερα και μεταλλάσσεται σε βλέμμα καρτερικό πάνω σε όλα τα μάταια.

    Απάντηση
  3. adaeus

    … άμα αγαπάω, όλες οι ώρες μου φαίνονται ίδιες… είναι ώρες προσμονής, μέρα και νύχτα 🙂 Το μεταίχμιο που λες μ’αρέσει τα καλοκαίρια κοντά στη θάλασσα, τότε που αλλάζει χρώμα ο ορίζοντας!

    Απάντηση
  4. ΩΣΗΕ

    μεταίχμιο…

    βρίσκομαι σ’ αυτό συνεχώς και δεν ξεκολλώ. ΄Μ’ ενέπνευσες για μια ανάρτηση…

    Απάντηση
  5. Giasafox

    Κοίτα που έτυχε διαβάζοντας το πόστ σου, να ακούω το παρακάτω τραγούδι των Χαϊνηδων:

    “Η νύχτα μερικές φορές παράξενα διαβαίνει
    κρατεί τα μάτια ανοιχτά και την καρδιά θλιμμένη

    Κοίτα να δεις που μ’ έβγαλε ο δρόμος στ’ αρμυρίκι
    αντί να βάλω τον καφέ να ζεσταθεί στο μπρίκι

    Και όπως λεν οι ποιητές η ροδαυγή χαράζει
    μα ‘μένα από μικρό παιδί πάντα μ’ αηδιάζει

    Τώρα που μάλλον θα ξυπνάς να πας για τη δουλειά σου
    σκέφτομαι ανάβοντας βαρύ τσιγάρο στην υγειά σου

    Εγώ θα κάνω μιά ζωή τα ίδια και τα ίδια
    όνειρα μέσα στου καπνού τα γκρίζα δαχτυλίδια

    Αραχνοΰφαντες μορφές μες στου καπνού τη ζάλη
    στέσαν οι θύμησες χορό και ξημερώνει πάλι”

    συμπτώσεις!
    🙂

    Απάντηση
  6. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Γεια σας!

    dora, ναι… συχνά μοιάζουν οι σκέψεις μας…

    kyriaz, αχ… πώς τό ‘χω νοιώσει αυτό το συναίσθημα… απέραντο παράπονο… Δεν θα μπορούσες να το διατυπώσεις καλύτερα.

    adaeus, άμα είσαι ερωτευμένος, εννοείς, ε; Γιατί τότε, ναι… όλα γεμίζουν από μια γλυκόπικρη προσμονή…

    ωσηε, έρχομαι να δω… 🙂

    Γεια σου, ρε giasafox, με τις μαντινάδες σου!

    Απάντηση
  7. ολα θα πανε καλα...

    Μου αρέσει πάντα το μεταίχμιο.Με αθωώνει από οτιδήποτε μπορεί να μου προσάψουν η μέρα ή η νύχτα.

    Απάντηση
  8. Ανώνυμος

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest