Κάναμε έρωτα
και δέντρα σκοτεινά
και δέντρα σκοτεινά
έγερναν απειλητικά,
αντιφεγγίζοντας το φως
πράσινο, μοχθηρό, ζηλιάρικο
-ολόγιομο-
πράσινο, μοχθηρό, ζηλιάρικο
-ολόγιομο-
κάτω από ένα φεγγάρι
δυνατό, πυρακτωμένο,
δυνατό, πυρακτωμένο,
μα άδειο…
φλύδα.
—
Κι ύστερα
πάνω σ’ έναν κόσμο-τελάρο
γκρί βαθύ, σχεδόν μαύρο,
κενό θα τον έλεγες,
χιόνισε
άσπρες κουκίδες,
εκατομμύρια νιφάδες μικροσκοπικές…
αιθέριο πάγο.
—
Κι ύστερα
έκανα υπομονή…
φύσηξα την αφέλεια
με δύναμη
να φύγει από τα μάτια,
ρούφηξα την αποστροφή
-ποιος ξέρει την πηγή της;-
και στον θυμό τον προαιώνιο
έδωσα χρόνο…
ν’ ανασάνει.
—
Κι ύστερα
άνθισε μέσα απ’ το χώμα κάτι,
πολλά, όλα,
ένας καινούριος κόσμος
έλεγε η φωνή,
ξέρεις,
εκείνη που όλο μουρμουράει από μέσα
κι έγινε πάλι άνοιξη…
ειρηνική αγάπη.
—-
Κι ύστερα
κάτι έκανες
και θύμωσα πάλι.
Ανθρώπινο.
Ομορφο μα κι ανθρωπινο…
🙂
αἰθέριος πάγος!