Επιλογή Σελίδας

Νομίζω, πως…

από | Μάιος 19, 2007 | Χωρίς κατηγορία

Έχω γεννηθεί Σεπτέμβρη του ‘67. Ο άνθρωπος πάτησε το φεγγάρι τον Ιούλιο του ’69, όταν ήμουν σκάρτα δύο. Το νηπιακό μυαλό μου τράβηξε τότε μια φωτογραφία της στιγμής. Λέω εγώ. Κανείς δεν με πιστεύει. Όλοι λένε, πως συνέθεσα την εικόνα από μετέπειτα διηγήσεις. Υπάρχει ένας σχεδόν αντικειμενικός λόγος να μην με πιστεύουν: ήμουν απελπιστικά μικρή.

Συγχυζόμαστε αφόρητα, όταν δεν μας πιστεύουν. Δεν έχετε όμως συλλάβει ποτέ τον εαυτό σας να «θυμάται» πράγματα, που δεν ζήσατε ποτέ; Που απλώς σας είχαν κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση, όταν τ’ ακούσατε ή τα διαβάσατε ή τα είδατε σε αναπαράσταση (ή ακόμα και σε όνειρο), που η εικόνα να χαραχτεί στη μνήμη σας απόλυτα αληθοφανώς; Και να γίνει άλλη μια ανάμνηση ανάμεσα σ’ όλες τις άλλες;

Οι άνθρωποι πολλές φορές νομίζουν, πως θυμούνται. Οι αναμνήσεις όμως δεν μπορούν να εκληφθούν ως αποδείξεις για τίποτα. Είναι περισσότερο ενδείξεις, για το πώς νοιώσαμε εμείς σ’ ένα δεδομένο σημείο του χρόνου για κάποιο γεγονός -είτε το έχουμε βιώσει, είτε όχι. Για να μην επεκταθώ και ισχυριστώ, πως το ίδιο ισχύει ακόμα και για το πώς εκλαμβάνουμε τα πράγματα σε παρόντα χρόνο.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορούν απλώς να διασταυρωθούν οι εντυπώσεις μας μ’ εκείνες των άλλων και μέσα από λογική επεξεργασία να εξαχθεί κάποιο συμπέρασμα περί της αλήθειας.

Εσείς κατά πόσο εμπιστεύεστε τις αναμνήσεις σας (ή ακόμα και τις ματιές σας στο σήμερα);
Τις θεωρείτε αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία της ζωής σας; Και της αλήθειας;

pixie έγραψε ένα ωραίο ποστ-απάντηση για το θέμα αυτό και την ευχαριστώ πολύ)

21 Σχόλια

  1. Lili Niorki

    Ωραίο θέμα synas.

    Μια από τις μόνιμες αντιδικίες με τη μάνα μου. Έχω πολύ γερή μνήμη –ή ΄μάλλον είχα, τα τελευταία χρόνια την έχω φορτώσει τόσο πολύ που πια αρχίζει και κλατάρει.
    Η μάνα μου πάντα επέμενε ότι “φαντάζομαι πράγματα”.

    Το πιο αγαπημένο μου παράδειγμα — ανασύρθησαν τα τεκμήρια γαρ: επί χρόνια επέμενα ότι είχαμε ένα δίσκο (LP) με εξώφυλλο έναν άνδρα με ματωμένες γροθιές δεμένες με συρματόπλεγμα. “Της φαντασίας σου” επέμενε εκείνη για χρόνια (πολύ μοβόρικο παιδί!). Όταν σε μια μετακόμιση ξεκαθαρίσαμε την δισκοθήκη μας, ευρέθη το “φαντιστικό” album. Ήταν μάλλον δώρο που ακούστηκε λίγο και ξεχάστηκε γρήγορα. Βρέθηκε ανάμεσα σε ένα διπλό album που είχε επίσης περιπέσει σε αχρηστία. Τον δίσκο πρέπει να τον είχαμε από όταν ήμουν στις αρχές του δημοτικού. Η ‘αντιδικία’ προέκυψε στο λύκειο.

    Η πιο παλιά μου ανάμνηση είναι μια πρωτοχρονιά. Έχουμε ρεβεγιόν στο σπίτι και ο πατέρας μου με κρατά αγκαλιά καθώς σβήνει το γενικό για την αλλαγή του χρόνου. Αίσθηση πολύ λαμπερή και γιορταστική. Φοράω άσπρα και εκείνος χαμογελά πλατιά. Πρέπει να ήμουν γύρω στα τρία.
    Είμαι σίγουρη πως είναι ανάμνηση καθώς το γεγονός είναι πολύ συνηθισμένο για να έχει συζητηθεί.

    Απάντηση
  2. cindaki

    Έχω μια ανάμνηση, από τα παιδικά μου χρόνια. Έχει χαρακτεί τόσο πολύ στην μνήμη μου, που (νομίζω πως) θυμάμαι λεπτομέρειες. Στο χωριό μου, εκεί που τώρα είναι η τεχνητή λίμνη του Αλιάκμωνα, κάποτε ήταν χωράφια και ένα δασάκι. Θυμάμαι πως κάποια φορά πήγα με τους γονείς μου και την αδερφή μου στο δασάκι σαν εκδρομούλα. Θυμάμαι πως πέρασα πολύ όμορφα! Όταν θυμάμαι αυτήν την σκηνή, νιώθω μια ηρεμία! Η μητέρα μου και η αδερφή μου, δεν θυμούνται ποτέ παρόμοια σκηνή. Η μητέρα μου λέει πως δεν πήγαμε ποτέ σ’ αυτό το δασάκι!…

    Απάντηση
  3. athanasia

    Τί σημασία έχουν τα “αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία”; Δεν νομίζω ότι υπάρχουν τέτοια (και δεν χρειάζονται, όσο δεν μας τρέχει κανείς σε δικαστήρια).

    Προσωπικά, δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν θυμόμαστε πάντα με απόλυτη ακρίβεια τα γεγονότα (ακόμη κι αν έχουμε καλή μνήμη).

    Από το ίδιο γεγονός μπορεί να θυμόμαστε ό,τι μας έκανε περισσότερη εντύπωση, ενώ άλλα στοιχεία δεν τα θυμόμαστε καθόλου ή πολύ αμυδρά. Εξαρτάται κι από τη σημασία του ίδιου του γεγονότος για μας. Αλλιώς θυμόμαστε τα σημαντικά, αλλιώς τα αδιάφορα και τα συνηθισμένα.

    Δεν “διορθώνω” τις αναμνήσεις των άλλων, αν είναι καλές (είτε με αφορά αυτό ή όχι), έστω κι αν τα θυμάμαι κάπως αλλιώς τα πράγματα. Ούτε τις δικές μου καλές αναμνήσεις μου αρέσει να μου “διορθώνουν”. Γιατί να διορθώνουμε κάτι καλό ή έστω αβλαβές;

    Στις κακές αναμνήσεις, το βλέπω διαφορετικά. Θυμόμαστε κάτι όπως το προσλαμβάνουμε, με αποτέλεσμα καμιά φορά να υποφέρουμε χωρίς λόγο ή για λάθος λόγο. Αν μου συμβαίνει, μου αρέσει να με διορθώνει “αυτόπτης μάρτυς”. Αν συμβαίνει σε άλλον και ήμουν εγώ ο “αυτόπτης μάρτυς”, προσπαθώ να πω την δική μου εκδοχή.

    🙂

    Y.Γ. Για τα πολύ μικρά παιδιά δεν ξέρω σίγουρα. Θυμάμαι μια εικόνα για την οποία οι γονείς μου μου είχαν εξηγήσει ότι είναι από τα 2 1/2 χρόνια μου. Αντίστοιχη ηλικία μνήμης έχω εντοπίσει και στις κόρες μου. Δεν είναι ακριβώς ανάμνηση περιστατικού, αλλά μια πολύ καθαρή εικόνα που εύκολα ανάγεται σε συγκεκριμένο περιστατικό.

    Απάντηση
  4. 3 parties a day

    H μνήμη είναι περισσότερο κλεισμένη στα αντικείμενα, απ’ ό,τι σ’ οτιδήποτε άλλο. Στα αντικείμενα βρίσκεται το κλειδί της αληθινής ανάμνησης.

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    synas δύσκολα μου βάζεις! Οι παιδικές μου μνήμες γίνονται εικόνες και μετά λόγος, δηλ. νέες μνήμες. Πολλές φορές το μόνο που θυμάμαι είναι μια βόλτα με το κάρο του παππού στα χωράφια με το τριφύλλι. Όταν βλέπω τις ταινίες του Ταρκόφσκι είναι σα να βλέπω την παιδική μου ηλικία, όσα θυμάμαι και ξέχασα μαζί.

    Απάντηση
  6. Debby

    Ναι! Τις εμπιστευομαι τις αναμνήσεις μου πολύ. Είναι η δική μου αλήθεια. Δεν έχω απαίτηση να είναι αλήθεια και των άλλων. Αλλά για μένα είναι πιο αξιόπιστα στοιχεία από όσες άλλες αποδείξεις μου προσκομίσουν!
    Αυτό που μου μένει, σημαίνει κατι. Για μένα τουλάχιστον.

    Απο πολύ μικρή θυμάμαι μερικά γεγονότα που τα αντιμετώπισαν με πολύ δισπιστία όταν τα είπα, επειδή αυτοί στους οποίους τα είπα δεν τα θυμόντουσαν. Εμένα όμως ήταν πολύ καθαρά στην μνήμη μου… Τα έζησα σίγουρα. Είτε σε αυτήν την ζωή είετε σε μια άλλη! 🙂

    Απάντηση
  7. gerasimos

    Εμπιστεύομαι τις αναμνήσεις μου -τις παιδικές – για να ακουμπήσω επάνω τους όταν αισθάνομαι προδομένος ή απογοητευμένος από τους ανθρώπους. Και ποτέ δεν με προδίδουν.

    Απάντηση
  8. dodo

    “Αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία” τής αλήθειας, ασφαλώς όχι- καθένας βλέπει ένα μέρος τής αλήθειας, το δικό του.
    “Αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία τής ζωής μου”;- μάλλον όχι. Μικρές παραπομπές σε χαρές ή σε απογοητεύσεις, όμως, όπου στηρίζονται οι νέες πράξεις ή παραλείψεις, ναι…

    Απάντηση
  9. kyriaz

    Εγώ πάλι επιμένω πως θυμάμαι…τη βάπτισή μου,μα δεν με πιστεύει κανείς.Θεωρούν πως επηρεάστηκα από τις φωτογραφίες της βάπτισής μου ή από βαφτίσια άλλων μικρών στα οποία έχω παρευρεθεί.
    Εγώ όμως επιμένω πως θυμάμαι και μάλιστα λεπτομέρειες-πώς με βούτηξε ο ιερέας στην κολυμβήθρα κι εγώ έσκασα στο κλάμα,τα αναφιλητά μου καθώς με ντύνας με τα άσπρα βαπτιστικά μου πάνω σ’ ένα τραπεζάκι…
    Μα κανείς,κανείς δεν με πιστεύει,για έναν απλό λόγο:φημίζομαι για την….αμνησία μου.Εύκολα ξεχνώ πια τα πάντα:από τα πιο ασήμαντα ως τα πιο σημαντικάπράγματα,σε σημείο παρεξήγήσεως…
    Άντε λοιπόν να με πιστέψουν ότι θυμάμαι τα….βαπτίσια μου.
    Καλή σου μέρα synas!
    (Αρκετά εξαντλημένος..)

    Απάντηση
  10. Sigmataf

    Της αλήθειας????????

    σε καμιά περίπτωση.

    Η οπτική είναι πάντα υποκειμενική.

    Μέσα απο τα δεδομένα και τα βιώματά μας εξετάζουμε το κάθε τι.

    Γαμάτο post.

    παίρνει τεράστια ανάλυση
    με πολύ κρασάκι και επίλεκτη παρέα.

    Καλό απόγευμα.

    Απάντηση
  11. Dawkinson

    perception vs reality.
    η αέναη αντιπαράθεση του ‘νοητο’ και του ‘είναι’…
    είναι? ή μήπως το επινόησα?

    Απάντηση
  12. aggelos-x-aggelos

    Έχω μια ανάμνηση από πριν πάω σχολείο και πριν δω αντίστοιχες ταινίες. Θυμάμαι να ξυπνάω αγχωμένος το πρωί και να λέω λίγο μετά “όλα καλά, όλα καλά, αυτή τη φορά ήρθες σε καλή οικογένεια” και μετά πό λίγο να χαλαρώνω.

    Στο μυαλό μου είχα εικόνες από ρωμαϊκές αρένες. Η προηγούμενη ζωή μου πρέπει να τελείωσε πρόωρα και βίαια στο στόμα ενός λιονταριού.

    Δεν το έψαξα και ποτέ φανατικά. Προτιμώ να δώσω βάση σε αυτή τη ζωή. Ίσως αργότερα…

    Απάντηση
  13. mary

    ποιος ξέρει!

    γύρω στα 5 μου είχα δει ένα τεράστιο μυρμήγκι! ..είχε βγει θυμάμαι ο μπαμπάς μου τυχαία έξω, με είδε, το είδε, (ήταν 3-4 μέτρα μακριά μου) και το πάτησε! Εγώ και τότε και μέχρι τώρα θυμάμαι ότι το παπούτσι του μπαμπά μόλις που κάλυπτε όλο το μυρμήγκι.. άρα θα ήταν περίπου ένα πόδι!! ο μπαμπάς μου επιμένει πως ήταν μεν μεγάλο αλλά δεν θα’ταν πάνω από 1 ιντσα 🙁

    ποιος ξέρει..

    Απάντηση
  14. mary

    εγώ παντως το βλέπω αρκετά συχνα σε μένα πως η φοβισμένη φαντασία μπορεί να πλάθει πολλές εικονες και ‘μνήμες’

    Απάντηση
  15. bbchris

    Εμπιστεύομαι τις αναμνήσεις μου γιατί μου δίνουν την δυνατότητα να βγάζω συμπεράσματα για το τώρα.

    Απάντηση
  16. gitsaki

    Οι ψυχολόγοι μιλούν,όταν πρόκειται για αναμνήσεις που αφορούν στην πολύ πρώιμη νηπιακή ηλικία,για “κατασκευασμένη” μνήμη,για μνήμη που έχει φτιαχτεί κατά κάποιο τρόπο από αφηγήσεις των μεγάλων για το γεγονός που εμεις λέμε ότι θυμ’ομαστε με λεπτομέρειες και ζυμώθηκε με τη δική μας φαντασία.
    Παρ όλα αυτά,έχω κι εγώ ανάλογες μνήμες,από τα πολύ μικρά χρόνια,που αργότερα,από πληροφορίες που διασταύρωσα,ήταν αληθινές σε έναν μεγάλο βαθμό κι όχι αποκυήματα της φαντασίας μου.
    Ωστόσο,υπάρχουν φορές που όταν σκέπτομαι έντονα πράγματα που έχω ζήσει στο παρελθόν,ούσα ενήλικη,πιάνω τον εαυτό μου να νομίζει πως όλα αυτά,στιγμιαία,τα έζησε σαν μέσα σε όνειρο ή στη φαντασία του.Τόσο μακρινά μου φαίνονται,και τόσο ομιχλώδη…

    Απάντηση
  17. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Οι απαντήσεις σας είναι υπέροχες… Μακάρι να βρω το κουράγιο να τις απαντήσω…

    Απάντηση
  18. AVRA

    δεν με ενδιαφερουν παντα οι εικονες οι οποιες ειναι ελαχιστες αλλα τις κραταω καλα φυλαγμενες μεσα μου…ειναι πολυτιμες…

    περισσοτερο εχει να κανει με την αισθηση….υπαρχουν καταστασεις οι οποιες αφηνουν μεσα σου καποια αισθηση καποια ”γευση” καποια ”μυρωδια” κατι το οποιο δεν μεταφραζεται, δεν λεγεται, δεν μπορεις να το εξηγησεις ,απλα το νιωθεις. Δεν ξερω λοιπον, αυτο θεωρειται αναμνηση ? Το εμπιστευομαι ομως αρκετα!

    Απάντηση
  19. γιωργος

    Ξεκίνησα για ένα σχόλιο και τελικά ακόμη δεν έχει τελειώσει…

    Απάντηση
  20. Pixie

    Με άγγιξε πολύ το άρθρο σου τόσο πολύ που θέλω να σου απαντήσω με ένα άρθρο.Σε ευχαριστώ

    Απάντηση
  21. An-Lu

    Εγώ πάλι θυμάμαι ολοκάθαρα το θάλαμο της μητέρας μου όταν γεννήθηκα…δεν με πίστευε, μέχρι που της τον περιέγραψα λεπτομερώς!
    (ναι, για την πρώτη μέρα της ζωής μου σου λέω!)

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest