Επιλογή Σελίδας

Φοβάμαι

από | Δεκ 19, 2007 | Χωρίς κατηγορία


Οι πράξεις γίνονται από αυτούς που θέλουν και μπορούν.
Τα λόγια λέγονται από αυτούς που θέλουν, αλλά δεν μπορούν.
Όταν επέλθει η σιωπή δεν θέλεις πια, μα ούτε και μπορείς.

Είναι μόνο η τελεία που αποφεύγεις να βάλεις· θυμίζει αγχόνη.
Και έτσι βάζεις αποσιωπητικά·
αφήνοντας κάποιο αμυδρό και φρούδο ίχνος ελπίδας…

Νομίζω, πως γι’ αυτό «μιλώ» κι εγώ τόσο συχνά με αποσιωπητικά…
Φοβάμαι το οριστικό. Φοβάμαι το τέλος.

10 Σχόλια

  1. kyriaz

    …”μ’ ένα ερωτηματικό
    αποσιώπησα την τελεία μου”

    “Δωσ’ μου το χέρι σου
    δωσ’ μου το χέρι σου
    να πνιγούμε
    έστω
    μαζί”…

    (Χαμόγελο-παραμορφωμένο
    από λαμπιόνια και γυαλιστερές μπάλες.)

    Απάντηση
  2. ΠΡΕΖΑ TV

    Σκεψου καλυτερα ομως…Αξιζει;;;;

    Απάντηση
  3. ΩΣΗΕ

    Μην είδατε τους φοβισμένους;
    Που είναι οι ήρωες;

    Είναι συγκάτοικοι… είπαμε… λεπτές οι γραμμές… αόρατες κάποτε… μα κάνουν τη διαφορά….
    και το φρούδο ίχνος ελπίδας που λες… είναι αρκετό… ναι, είναι αρκετό… αρκεί κάποτε κι ένα γονίδιο ελπίδας… αρκεί κάποτε μόνον και μόνο να μπορεί να προφέρεις τη λέξη…

    Κι εγώ φοβάμαι…
    και ξέρω πως μπορεί να περιμένω άδικα τους ήρωες…
    αλλά μόνο η πίστη ότι υπάρχουν…
    είναι αρκετή για να στέκω στα πόδια μου…

    …Και λατρεύω τ’ αποσιωπητικά…
    γιατί μιλούν με κόμπους…
    …φανερώνοντας τους λυγμούς…
    …και τη διακεκομμένη ανάσα…

    Αφήνω μια νηφάλια κραυγή απόψε, θλιμμένη… αλλά όχι απέλπιδη…

    Φιλώ σε κόρη μου

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Τα αποσιωπητικά κρατούν έναν κόσμο δικό τους. Τον κόσμο του αόριστου, του μη βιωμένου ή της πιθανότητας. Αυτή την εποχή μοιραζόμαστε αυτό τον φόβο του τέλους, ειδικά της ύπαρξης για μένα και πιστεύω ότι από το τραύμα υποφέρουν όλοι όσοι μυρίζουν το χνώτο του θανάτου, βιώνουν την απουσία αγαπημένων ανθρώπων.

    Υγ. Να είσαι καλά, πάντα…

    Απάντηση
  5. 3 parties a day

    Κρίμα που μεγάλωσε ο Κλιντ Ίστγουντ. Αλλιώς θα τον έβαζα να παίξει στο έργο “Για μια χούφτα τελίτσες……………………..”

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Καλά που διάβασα και το τελευταίο σχόλιο της 3pad και άνοιξε το χειλάκι μου γιατί ως αποχαιρετηστήριο blog να πέσω στην κρεμάλα κάπως μου κανε.

    Μάλλον όμως θα συμφωνήσω με το σχόλιο της Δώρας. Η απώλεια αγαπημένων προσώπων πρέπει να ναι πολύ δύσκολο πράγμα.
    Σύνας μου σου εύχομαι να μαλακώσει ο πόνος σου, ειλικρινά.

    Απάντηση
  7. ladybug

    Συμπάσχω.

    Απάντηση
  8. Roadartist

    ολοι μας φοβομαστε, αλλα λιγοι το παραδεχονται :0) και εγω το φοβαμαι. 🙁

    Απάντηση
  9. bbchris

    «Όλα έχουν ένα τέλος και το λουκάνικο έχει δύο»

    [Τεράστια φράση αλλά δεν είναι δικιά μου. Του βόρειου γκρίνια είναι. :))))]

    Μην ξεχνάς ότι κάθε τέλος σημαίνει μια καινούρια αρχή.

    Απάντηση
  10. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    kyriaz μου, kyriaz μου… Μες στην απορία είμαστε… Πότε θα μεγαλώσουμε επιτέλους να τα ξέρουμε όλα;;

    πρεζα tv, δίνω την αίσθηση πως θέλω να αυτοκτονήσω; Αυτό εννοείς άραγε;

    ωσηε, “whatever happened to the heroes?”
    Δεν ξέρω… τους ψιλοφοβάμαι ΚΑΙ αυτούς! Όταν πιστεύεις τόσο πολύ σε κάτι, που να σε ωθεί σε πράξεις μεγάλες, είσαι επικίνδυνος…

    Μπράβο, ρε dora! Εξήγησέ το αυτό στην 3pad! “Τον κόσμο του αόριστου, του μη βιωμένου ή της πιθανότητας………………”

    3 pad, εσύ…….. να περιμένεις………… θδμ………….

    pussy, ο πόνος μου δεν είναι οξύς, για να μαλακώσει. Είναι τόσο βαθύς, που συχνά ξεχνάω πως υπάρχει… και δεν “ρηχαίνει” με τίποτα… Έχω μάθει πάντως να τον διασκεδάζω.

    ladybug, το νοιώθω…

    roadartist, πολλοί δεν το σκέφτονται. Το απωθούν, δεν ξέρω τι το κάνουν, πάντως έχουν έναν τρόπο να την βγάζουν καθαρή.

    chris, ναι, έτσι είναι. Η μετάβαση είναι το ζόρι…

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest