fbpx
Επιλογή Σελίδας

Τα μαθήματα, που δεν μάθαμε…

από | Μαρ 21, 2007 | Χωρίς κατηγορία

Έχετε παρακολουθήσει παιδιά να διαβάζουν για τις εξετάσεις; Ή καλύτερα: θυμάστε καθόλου πώς διαβάζατε εσείς οι ίδιοι;

Έχεις να περάσεις όλη την ύλη. Κάνεις χρονοδιάγραμμα. «Έχω τόσες ημέρες, τόσες σελίδες, άρα θα διαβάζω τόσες σελίδες την ημέρα». Όλο κάτι τυχαίνει όμως και οι σελίδες της κάθε ημέρας αυξάνουν συνεχώς, μέχρι που την τελευταία ημέρα έχεις την μισή ή και σχεδόν ολόκληρη την ύλη.

Αλλά δεν ήθελα να πω αυτό…

Κάποια κεφάλαια τα ξέρεις καλά, τα είχες μάθει απ’ την παράδοση. Ή απλώς είναι πιο εύκολα από άλλα. Σ’ αυτά τα κεφάλαια τρως περισσότερο χρόνο απ’ ότι στα άλλα, τα άγνωστα και τα δύσκολα. Παράδοξο. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την τάση να «κάθεται» σ’ αυτά για τον απλούστατο λόγο ότι ξεκουράζεται, ενώ έχει ταυτόχρονα την αίσθηση πως κάτι κάνει.

Αυτό που χρειάζεται όμως η κατάσταση είναι βέβαια το ακριβώς αντίθετο: τα γνωστά να τα ξεπετάει, στα άγνωστα να καταβάλλει προσπάθεια. Τ’ αφήνει όμως για άλλη ώρα. Ή τα ξεκινάει και τα αφήνει στη μέση… πάλι για άλλη ώρα… Και με αυτόν τον τρόπο τα άγνωστα και τα δύσκολα μένουν για πάντα τέτοια ή ημιτελή και ημικατανοημένα στον τεμπέλη νου μας. Στο τεμπέλικο είναι μας για την ακρίβεια…

Και κάπως έτσι μένουμε «ανάπηροι» σε καίριους τομείς, κάπως έτσι ο εγκέφαλος γλιστράει σε όλο και πιο εύκολα, η παραγωγή (κι η αναπαραγωγή) έρχεται να αυτοματοποιήσει τη σκέψη και τις κινήσεις μας, η καθημερινότητα να μας αποκοιμίσει. Και γινόμαστε όλο και πιο λίγοι… μέρα με τη μέρα… αναμασώντας περήφανοι τα γνωστά…

Όμως τα μαθήματα που δεν μάθαμε, σκάνε κάθε λίγο και λιγάκι μύτη από διάφορες γωνίες, την ώρα που πάμε ανέμελοι τη βολτίτσα μας. Βγαίνουν μπροστά μας, μας κλείνουν το δρόμο και μας ψιθυρίζουν ειρωνικά σα μαφιόζοι στ’ αυτί:

«Δεν θα με ξεφορτωθείς τόσο εύκολα, γλυκιά(έ) μου… Πρέπει να με παλέψεις…»

9 Σχόλια

  1. leila

    Συμφωνώ, άμα δεν κλείσεις περασμένα κεφάλαια (literary speaking or not), ή κάνεις οτι τα αγνοείς και τα προσπερνάς, σίγουρα θα τα βρεις μπροστά σου

    Απάντηση
  2. mary

    ναι..
    έτσι..

    Απάντηση
  3. gitsaki

    Νομιζω πως έτσι πρέπει να ναι τα πράγματα.Εμένα μου το ψιθυρίζει αυτό,πού και πού,η γεωμετρία…
    🙂

    Απάντηση
  4. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    leila, πάντα…

    mary, μ’ αρέσει η λακωνικότητά σου…

    gitsaki, (σκύψε να σου πώ… Εμένα η χημεία…) Γαμώ τη χημεία, γαμώ!

    Απάντηση
  5. 3 parties a day

    Δεν πιστεύω να ξαναγυρίσουν τα μαθηματικά και να μου ζητάνε τα ρέστα!

    Απάντηση
  6. dodo

    Δεν έμαθα χημεία. Δυστυχώς. Και μού λείπει: η ουσία τών πραγμάτων…

    Απάντηση
  7. Lote Alcarin

    Εγώ περισσότερο φρικάρω με αυτά που ήξερα αλλά ξέχασα. Στα μαθηματικά ήμουν θεά(τουλάχιστον):P
    Πριν λίγο καιρό προσπαθούσα 1 ώρα και κάτι ψιλά να θυμηθώ πως γίνεται η διαίρεση χωρίς κομπιουτεράκι. Ειλικρινά νομίζω πως το μόνο που μου έμεινε είναι η μέθοδος των τριών( και σαν μονογαμικό ον, η εξίσωση μου την σπάει για προσωπικούς λόγους), και το πυθαγόρειο θεώρημα. Εκεί τρώω την φρίκη. Αυτά που δεν έμαθα, τελικά νομίζω πως δεν με ενδιέφεραν. Η πίκρα παραμένει σε αυτά που ξεχνάω. Ελπίζω να αφορούν μόνο τα μαθηματικά.

    Απάντηση
  8. 3 parties a day

    Πάντως η αλήθεια είναι ότι δεν την γλιτώνουμε με τίποτα. Κάποτε τα βρίσκουμε μπροστά μας όλ’ αυτά που προσπαθήσαμε ν’ αγνοήσουμε.
    Από την άλλη όμως, η ζωή μας είναι τόσο σύντομη για να μάθουμε τέλεια τόσα πολλά μαθήματα…

    Απάντηση
  9. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Όλοι τα θετικά και τα πρακτικά λέμε… Είναι κι εκείνα τα άλλα, τα αφηρημένα, τα μυστήρια, τα εσωτερικά μαθήματα της ζωής…

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest