fbpx
Επιλογή Σελίδας

Ποιήματα του Σαββάτου

από | Ιαν 26, 2008 | Χωρίς κατηγορία


Διάλεξα 3 ποιήματα κι ένα τραγούδι να τα χαρίσω στο Μορφέα,
που μου το ζήτησε, αλλά και σ’ όλους σας.
Δεν είναι τ’ αγαπημένα μου. Είναι μονάχα 3+1, που κάτι μου λένε σήμερα.
Ημέρα Σάββατο. Άλλο ένα από ‘κείνα τα Σάββατα…

Για τη ματαίωση που με καθόρισε:

Μοναξιά-

Αυτό που δεν έγινε στάθηκε τόσο ξαφνικό
που με καθήλωσε εδώ για πάντα,
δίχως να ξέρω, χωρίς να μάθουν την παρουσία μου,
σαν να ‘μουν κρυμμένος κάτω από πολυθρόνα
ή χαμένος μέσα στη νύχτα:
τέτοιο υπήρξε αυτό που δεν υπήρξε
κι έτσι με καθήλωσε για πάντα.

Ρώτησα αργότερα τους άλλους,
τις γυναίκες, τους άντρες,
τι έκαναν με τόση βεβαιότητα
και πώς έβλεπαν τη ζωη:
ακόμα περιμένω την απάντησή τους,
συνέχισαν να ζουν, να χορεύουν.

Είναι αυτό που δεν συμβαίνει σ’ έναν
που καθορίζει τη σιωπή,
δεν θέλω να συνεχίσω να μιλώ
γιατί έμεινα εδώ περιμένοντας:
σ’ αυτή την περιοχή, εκείνη την μέρα,
δεν ξέρω τι μου συνέβη
μα δεν είμαι ο ίδιος.

Πάμπλο Νερούντα

Ένα επίκαιρο -και πάντα επίκαιρο:

Σονέτο μάλλον απαισιόδοξο

Mit der Dummheit kampfen die Götter
selbst vergebens — Fr. Schiller*

το γυμνασμένο μάτι του τραμπούκου
να διέκρινε άραγε των ροδόδενδρων την αρμονία;
όχι — όχι — μιαν απέραντη ηθικολογία
δε θα βοηθήσει να κάνουμε καλλίτερο τον κόσμο

να ελπίζεις — να ελπίζεις πάντα — πως ανάμεσα εις τους
ανθρώπους
— που τους ρημάζει η τρομερή “ευκολία” —
θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους

που τους διέπει καλοσύνη — πόθος ευγένειας — ηρεμία

ίσως όχι πολλές — ίσως να ‘σ’ άτυχος: καμία —
τότες εσύ προσπάθησε να γενείς καλλίτερος
εις τρόπον ώστε να ερθεί κάποια σχετική ισορροπία

άσε τους γύρωθέ σου να βουρλίζονται πως κάνουν κάτι
συ σκέψου — τώρα πια — με τι γλυκιά γαλήνη
προσμένεις να ‘ρθ’ η ώρα να ξαπλώσεις στο παρήγορο του
θάνατου κρεβάτι

Νίκος Εγγονόπουλος

*Με τη βλακεία πάλεψαν κι αυτοί οι ίδιοι οι θεοί ματαίως…

Ένα αυθόρμητο. Μ’ αρέσουν πολύ τα μπινελίκια…

14

Καλημέρα γιατρέ μου.
Μή.
Μή σηκώνεστε. Άλλωστε δεν έχω τίποτα σοβαρό.
Τα γνωστά.
Γράψτε βάλιουμ μαντράξ στεντόν τριπτιζόλ – ξέρετε τώρα
εσείς –
Κάντε με κοινωνικό πρόσωπο
βολέψτε με τέλος πάντων με τούς ομοίους σας
περάστε με στους χαφιέδες σας
πηδήξτε με άν θέτε
ωραίες οι γκραβούρες στους τοίχους σας.
Τσάκα τώρα στα σβέλτα το χιλιάρικο
και φερ’ τη συνταγή
γιατί τέρμα η υπομονή μου παλιόπουστε
κι όπου να ‘ναι θα εκραγεί.
Μή. Μή σηκώνεστε γιατρέ μου. Δεν είναι σοβαρό.
Ευχαριστώ.
Καλημέρα σας.

Κατερίνα Γώγου

Κι ένα μελοποιημένο ποίημα, που άκουγα μικρή από τον Μπιθικώτση.
Του Θεοδωράκη ήταν η μουσική…
(Το απήγγελλε και στα πάρτυ της μαμάς -μα κάθε φορά!- ένας χοντρός γνωστός τους…
Θυμάμαι που σκεπτόμουν, πόσο πολύ ταίριαζε στο εύθυμο κλίμα
και στην κοιλάρα του -την παραγεμισμένη καναπεδάκια.
Μετά την απαγγελία χόρευαν όλοι ικανοποιημένοι τσα-τσα και μάμπο…)

Οι μοιραίοι

Mες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλ’ η παρέα πίναμ’ εψές·
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής.
Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους να τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται.

Ήλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος τ’ άσωτ’ ουρανού!
Ω! της αβγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Tου ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό·
τ’ άλλου κοντόημερ’ η γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό·
στο Παλαμήδι ο γιος του Mάζη
κ’ η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι*.

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
-Φταίει πρώτ’ απ’ όλα το κρασί!
Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Kανένα στόμα
δεν τό βρε και δεν τό πε ακόμα.

Έτσι στη σκότεινη ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας έβρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Κώστας Βάρναλης

*Δεν πηγαίνανε τότε για ΣΚ στο Παλαμήδι, ούτε για clubbing στο Γκάζι…

Υ.Γ.
Πόσο κοινά ονόματα έχουν οι ποιητές…
Να δούμε τι θα γράψουνε όλοι αυτοί οι Φίλιπποι κι οι «Κωννννσταννντίνεεεε!»,
που ξεφυτρώνουν τα τελευταία χρόνια ολούθε…

17 Σχόλια

  1. ΣΠΙΘΑΣ

    Το πρώτο μ’ άγγιξε πολύ..
    (Συγκρίσεις, φυσικά, δεν κάνουμε..στα ποιήματα)

    Απάντηση
  2. ΩΣΗΕ

    Σήμερα θα αφήσω μόνο μια βαθιά υπόκλιση.

    Καλό βράδυ

    Απάντηση
  3. Alkyoni

    η φωτογραφία που χεις .δεν ξέρω μου φερε στο μυαλό το
    “αντίο δρόμοι του βερολίνου”
    Απρόσμενο από σένα να αναρτήσεις Γώγου
    Μ άρεσε που το κανες
    Όσο για τους “επόμενους” ίσως κάποιο κάρβουνο (με κάθε έννοια της λέξης) γίνει με τα χρόνια διαμάντι

    Απάντηση
  4. ολα θα πανε καλα...

    Αν και τα ποιήματα δεν είναι κόμματα για να τα ψηφίζεις,επιλέγω Pablo Neruda ως πιο κοντινό σε μένα.

    Απάντηση
  5. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    σπίθα, αχ… αυτά που δεν έγιναν… πόσο μας σημάδεψαν, πόσο μας άλλαξαν…

    ωσηε, ανασηκώνω τις άκρες του φορέματός μου, σκύβω ελαφρά το κεφάλι κι ανταποδίδω…

    alkyoni, γιατί απρόσμενη η Γώγου; Με έχεις ακούσει εμένα να βρίζω; ΛΟΛ!

    όλα θα πάνε καλά, είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους… Αυτός ήταν κι ο στόχος. Όλα όμως λένε κι από κάτι…

    Απάντηση
  6. tzotza

    καλημερα!!
    βλεπω εσενα σε καθε ποιημα synas μου..ενα διαφορετικο κομματακι..
    ποσο μαρεσει να βλεπω αυτα που σημαδευουνε τον καθεναν…

    η εικονα απο τον κυριο στα παρτι της μανουλας σου ειναι απιστευτη!!!πολυ γελασα!!

    μια ομορφη κυριακη να εχεις!!
    εχει και ηλιο εξω σημερα!!
    ολοι εξω!!!

    σε φιλω!!
    🙂

    Απάντηση
  7. zero

    Καταπληκτικο ποστ.
    Με εφτιαξες παλι πρωι-πρωι.
    Παρα πολυ καλο.

    Απάντηση
  8. τo τέρας της «αμάθειας»

    Ας πάει κι αυτό το Σάββατο μαζί με τ’ άλλα…
    Χαμογέλα! Σήμερα είναι Κυριακή, όχι γιατί είναι Κυριακή αλλά γιατί είναι μια ΑΛΛΗ μέρα!
    (αν και περασμένη ή ώρα…)ΚΑΛΗΜΕΡΑ!:):)

    Απάντηση
  9. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    tzotza, όπως τα λες είναι…
    μπορώ να σου απαριθμήσω και τα κομματάκια μου… πού ακριβώς είναι κρυμμένα… Αλλά δεν έχει σημασία· ο κάθε ένας έτσι κι αλλιώς διαβάζει άλλα νοήματα μες από τις ίδιες λέξεις.

    zero, ειλικρινά χαίρομαι πάρα πολύ!

    τέρας της αμάθειας, χαμογελάω… και γελάω… πολύ. Την ώρα που κλαίω, γελάω ταυτόχρονα. Στις ταινίες της Βούρτση π.χ. εσύ δε γελάς; Εγώ πέφτω από το κρεβάτι με τις μελό ατάκες τους! Με τις τραγικές καταστάσεις των ανθρώπων… Οι δε σαχλοκωμωδίες με μελαγχολούν… αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι…

    Απάντηση
  10. Feidias

    Γώγου…είχα κάποτε ένα βιβλίο αλλά με πίκραινε τόσο πολύ που φαίνεται εξαυλώθηκε μόνο του,γιατί έψαξα πρόσφατα και δεν το βρήκα πουθενά στα ράφια!
    “Ξημερώνει,ξημερώνει Κυριακή,
    μη μου λυπάσαι…”
    Τραγούδησα κι εγώ και αποσύρομαι…εις το επανιδείν synas!
    Καλή εβδομάδα να έχεις!

    Απάντηση
  11. faraona

    Αλλη μια υποκλιση κι απο μενα για τις επιλογες των ποιηματων και πολλες ευχαριστιες για την αναρτηση του ονοματος μου σ αυτους που επισκεπτεσαι.Καλησπερα.

    Απάντηση
  12. Ανασα του Βορρα

    Με συγκίνησες syna.’Ομορφες οι επιλογές σου.Μου θύμισες και τον Νερούντα αγάπη από τα…νεανικά μου χρόνια.
    Καλώς σε βρήκα!Θα ξανάρθω.

    Απάντηση
  13. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    feidias, κάπου θα το είχες δανείσει προφανώς… classic… Μια αυτόχειρ πικραίνει συνήθως… Αλλά δεν τρέχει τίποτα. Είναι θέμα αντοχών. Καθείς με τη μοίρα του και το ριζικό του. Έτσι κι αλλιώς όλοι στο ίδιο μέρος κάποτε θα πάμε.

    faraona, σιγά και… σιγά! Νά ‘σαι καλά.

    ανάσα του βορρά, τον Ταχυδρόμο τον έχεις δει; Να δεις τι… σιάνουν οι ποιητές; Δεν είναι σώνει και καλά μόνο λόγια…

    Απάντηση
  14. Κούκος

    “Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
    αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με”

    Απάντηση
  15. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Κούκε, ας το διαβάσουμε ολόκληρο αυτό το μικρό, μα υπέροχο ποίημα. (Μ’ αυτό το “Επέστρεφε” έχουν φάει βέβαια τα μουστάκια τους όλοι οι τυπολάτρες της χώρας. Αν ο Καβάφης είχε μπλογκ θα τρέχανε να τον διορθώσουν “Επίστρεφε, καλέ μου, επίστρεφε!!”)

    Επέστρεφε

    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
    αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με —
    όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
    κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
    κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

    Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
    όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται….

    Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

    Απάντηση
  16. tk

    Άργησα να περάσω…

    Αχ…

    Αυτός ο Βάρναλης…

    Όλα τα ποιήματα που έβαλες έχουν έναν κοινό άξονα…

    “Της ήττας και της συντριβής…”

    Μας βαράνε αλύπητα τώρα τελευταία…

    Απάντηση
  17. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    morfeas, έχουμε πάθει μεγάλη ήττα… άστα…

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest