fbpx
Επιλογή Σελίδας

Μόνη

από | Σεπ 2, 2009 | Χωρίς κατηγορία

Ήταν κάποτε ένα κορίτσι που τραύλιζε· όμως μπορούσε και προσποιούνταν!
Μπορούσε αν ήθελε να κοροϊδέψει τους πάντες ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα.
Μπορούσε να μιμείται την φυσιολογική ροή της γλώσσας,
όπως άλλοι μιμούνται τις γάτες ή τα πουλιά.
Θα μου πείτε:
«Τι είδους τραυλή ήταν αυτή, αφού είχε τη δυνατότητα να μιλάει κανονικά;»
Δεν την είχε. Είπαμε: απλώς την μιμούνταν. Μέσα της σκεπτόταν τραυλίζοντας.
Όλα έβαιναν σχεδόν καλά,
εφόσον μπορούσε με τόση άνεση να κρύβει την εσωτερική της δυσλειτουργία,
ώσπου κάποτε βαρέθηκε να υποκρίνεται κι άρχισε να εξομολογείται το πρόβλημά της.
Φυσικά δεν το είπε στο αφεντικό της -πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να απολυθείς για κάτι τέτοια.
Ούτε βγήκε να το ανακοινώσει στις εφημερίδες.
Το εκμυστηρεύθηκε σε κάποιους ανθρώπους που θεωρούσε κοντινούς της
και που πίστευε πως θα την καταλάβαιναν και θα της συμπαραστέκονταν.
Πράγματι, όλοι την άκουσαν με συμπάθεια και υποσχέθηκαν να τη βοηθήσουν.
Να τη διδάξουν αυτό που σ’ εκείνους είχε χαριστεί από τη φύση
και το έκαναν με τη μεγαλύτερη ευκολία του κόσμου.
Εκείνη αναθάρρησε.
«Επιτέλους θα μπορέσω να απαλλαχθώ από αυτή μου την ενοχλητική διαφορετικότητα»,
σκέφτηκε και βάλθηκε να κάνει ό,τι της έλεγαν.
Ο κάθε ένας πίστευε πως ήταν ο ιδανικός δάσκαλος
και πως εκείνος ήταν που θα κατάφερνε να βοηθήσει το κορίτσι να ξεπεράσει το πρόβλημά του.
Καθώς όμως οι μέρες περνούσαν και οι προσπάθειες κανενός δεν έδειχναν να φέρνουν κάποιο αποτέλεσμα,
όλοι σιγά-σιγά άρχισαν να εγκαταλείπουν,
ώσπου στο τέλος απλώς της επιδείκνυαν κουρασμένοι τη δική τους «φυσιολογικότητα».
Θα έλεγε κανείς, πως είχαν τη διάθεση να την τιμωρήσουν για το ανεπίδεκτον της μαθήσεώς της.
Άρχισαν μάλιστα να τη βλέπουν με διαφορετικό μάτι:
άρχισαν να τη θεωρούν ανάπηρη και να την αποφεύγουν,
όπως συνήθως κάνουν οι άνθρωποι με κάθε τι αλλιώτικο από τους ίδιους,
τα πρότυπα και οτιδήποτε θεωρείται αυτονόητο και φυσιολογικό.
Το κορίτσι -ίσως για πρώτη φορά στη ζωή της- μετάνιωσε για αυτήν της τη διάθεση ειλικρινείας.
Εξάλλου, της ήταν τόσο εύκολο να ξεγελάει τον κόσμο.
Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να αρθρώνεις σωστά· τα δόντια της τα είχε, τα σαγόνια της, τη γλώσσα της…
Μέσα της ήταν το εμπόδιο.
Και όπως όλα τα εμπόδια δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς να τα ξεπεράσεις.
Το πιο πιθανό είναι να σου βάλουν και τρικλοποδιές για ανεξήγητους ακόμα και στους ίδιους λόγους.
Έτσι λοιπόν, είπε το κορίτσι τραυλίζοντας μέσα του:
«Θα-θα-θα το-το-το κα-κα-άνω μο-μο-μόνη μου. Δεν έχω κανέναν ανάγκη!»
Αυτό το «Δεν έχω κανέναν ανάγκη» το σκέφτηκε φαρσί…

9 Σχόλια

  1. ΔemΩΝ

    αν δεν ειχε περασει τη διαδικασια της κοινωνικοποιησης του εσωτερικου της κοσμο ακομα θα τραυλιζε: του του τους ε ε εχω ανα να να γκη!

    και θα τους κοιτουσε με δεος αντι για λυπηση

    Απάντηση
  2. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    ΔemΩΝ, σωστό κι αυτό… μόνο που η μοναξιά γίνεται όλο και πιο αισθητή μέσα από αυτήν τη διαδικασία κοινωνικοποίησης, αντί να μειώνεται -όπως ίσως θα περίμενε κανείς.

    Όσο για το δέος και τη λύπηση… δεν θαυμάζει κανέναν, δεν λυπάται κανέναν. Είναι σαφές πως ο καθένας είναι μόνο για την πάρτη του. Όλα τα άλλα είναι λόγια. Πλάκα γίνεται, όπως λέει κι ένας καλός μου φίλος αρχιπαρτάκιας…

    Απάντηση
  3. ΣΠΙΘΑΣ

    Καλό φθινόπωρο, synas!

    Απάντηση
  4. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Σπίθα, όσο καλό μπορεί να είναι ένα φθινόπωρο…

    Απάντηση
  5. ΣΠΙΘΑΣ

    Όσο, synas.
    Λίγο, παραπάνω;Λίγο.
    Μία όμορφη πινελιά, σ'ενα γκρίζο πίνακα.
    Τόσο.
    Καλό Σ/Κ
    🙂

    Απάντηση
  6. fish eye

    ΤοΕχωΖησειΕτσιΑκριβωςΟπωςΤοΛες

    ξερεις, οι ανθρωποι την γουσταρουν την προσποιηση, δε γινεται αλλοιως..
    πως αλλοιως εξηγειται τοσο ''δηθεν'' πια, μου λες;

    καλημερα, με χαμογελο φθινοπωρινο..

    Απάντηση
  7. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Σπίθα, ναι, όσο…

    Αγκαλιές του φεγγαριού, πολλοί την προσποίηση και το δήθεν τα ονομάζουν "τέχνη"· είναι η τέχνη να παρουσιάζεις τον εαυτό σου με τέτοιον τρόπο ώστε να έλκεις τους άλλους. Το τι θα τους κάνεις αφού τους έλξεις, είναι ένα άλλο ζήτημα. Πάντως… ίσως να έχουν κάποιο point: οι άνθρωποι πράγματι βλέπουν ό,τι παρουσιάζεις… Κι ακόμα παραπέρα: πιστεύουν ό,τι θες να πιστέψουν· φτάνει να είσαι πειστικός. Αυτό βέβαια συνήθως προϋποθέτει να έχεις φάει πρώτος εσύ το παραμύθι σου.

    Απάντηση
  8. mary

    η απελευθέρωση περνά μέσα από την ταπεινότητα..

    καλό φθινόπωρο synas :)))

    Απάντηση
  9. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    mary, μακάρι να είναι έτσι όπως τα λες… Καλό φθινόπωρο και σ' εσένα 🙂

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest