Μετά από ενδελεχείς μελέτες της πρόσφατης συμπεριφοράς των Ελλήνων,
έκανα την πραγματικά αξιοζήλευτη παρατήρηση,
πως οι πλούσιοι δεν συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες του Συντάγματος,
αλλά συνεχίζουν ακούραστοι το φιλανθρωπικό τους έργο για τα παιδιά της Μοζαμβίκης
και της ευρύτερης περιοχής μέσω της συμμετοχής τους σε ανιαρά γκαλά
(ναι, άνθρωποι είναι κι αυτοί και βαριούνται, αλλά έχουν θέληση και υπομονή μεγάλη.
Τίποτα σ’ αυτήν τη ζωή δεν είναι τυχαίο,
πόσο μάλλον η διατήρηση της εικόνας που με τόσο κόπο έχει επιτευχθεί).

Στα συγκινητικά φωτογραφικά ενσταντανέ φαίνονται όλοι υγιέστατοι
παρ’ όλες τις ασθένειες που έχουν προφασισθεί εδώ και δεκαετίες,
όταν κατηγορούνταν σειριακά και συλλήβδην
για διάφορα τερατώδη οικονομικο-στρατιωτικο-πολιτικά σκάνδαλα,
τα οποία βεβαίως γρήγορα παραγράφηκαν,
πράγμα που επίσης επιβεβαιώνει την δύναμη που κρύβουν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι
να επιβιώνουν υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Ειλικρινά νιώθω ευγνωμοσύνη που υπάρχει αυτή η σχετικά νεοϊδρυθείσα κάστα
(η προηγούμενη είχε την αναξιοπρεπή σφραγίδα του δοσίλογου και του μαυραγορίτη),
η οποία δημιουργήθηκε κατά την περίοδο της δεκαετίας του ’80
και σιωπηρά, χωρίς να αναζητά ουδεμία εγχώρια αναγνώριση,
στηρίζει έκτοτε αδιαλείπτως το κράτος και είναι πάντα παρούσα στις μεγάλες του συναλλαγές,
-βλέπε αεροπλάνα, υποβρύχια, ηλεκτρονικός εξοπλισμός κλπ.-
έτσι ώστε να διαθέτουμε μίαν έμπειρη, ώριμη και ταυτοχρόνως κομψή παρουσία προς τα έξω.

Ο κος Ζαμπούνης μπορεί να σας τα εξηγήσει καλύτερα.