από Alexia Iliadou | Φεβ 1, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Ο πρότερος βίος σου μου είναι αδιάφορος.Κι ο θάνατός σου επίσης.Μπορείς να ακινητοποιηθείς;Μπορείς να εστιάσεις;Μπορείς έστω για μια στιγμή να δεις;Δίχως φακούς μυωπικούς του παρελθόντοςκαι υπερμετρικούς του μέλλοντός σου;Με κούρασαν τα όνειρα κι οι αναμνήσεις.Το μόνο... από Alexia Iliadou | Ιαν 22, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Έχω την αίσθηση πως οι δυνάμεις μου μ’ αφήνουν.Μπορεί οι συνάψεις ν’ αυξάνονται, ν’ αλλάζουν διαδρομές, να κάνουν διακλαδώσεις,το σώμα όμως φθίνει.Το παλεύω, το τσιτώνω και το ξαναχαλαρώνω,αλλά αυτό μιαν άρνηση την έχει, μίαν εξάντληση αβυσσαλέα.Ανησυχώ γι’ αρρώστιες... από Alexia Iliadou | Δεκ 10, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Κρίμα είναι -μπορεί και ντροπή-να σβήνουν οι σχέσεις με συναισθήματα αρνητικά.Μοιάζουν εκ των υστέρων σαν ένα τεράστιο σφάλμα.Πώς είναι όταν μεθάς πολύ;Κι ύστερα μένεις μ’ ένα βαρύ κεφάλι και μία αίσθηση«Άλλη μια νύχτα χαμένη…»;Στα έργα ξυπνούν δίπλα σε... από Alexia Iliadou | Οκτ 29, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Περπάτησα σε μονοπάτια περίεργα… γκρεμώδη…Πιθαμή προς πιθαμή… χρόνια…Κι όμως το τοπίο μου φαίνεται τώρα πιο άγνωστο παρά ποτέ.Είμαι παραισθησιακή; Αυτό αλλάζει;Ή βλέπω μόνον σκιές κι αντικατοπτρισμούς;Παράξενο να μην καταλαβαίνεις πού πατάς.Ίσως να ήταν... 
από Alexia Iliadou | Οκτ 16, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Θα κάνω κι αυτό κι εκείνο και το άλλο…Όλα πάντα με την ίδια μάταιη σκέψη στο μυαλό.Οι άνθρωποι επινοούν χιλιάδες λόγους καθημερινής ύπαρξης.Εγώ μόνο έναν έχω καταφέρει να επινοήσω κι αυτός λειψός.Δεν πειράζει, ας είναι…Θα τον κρατήσω· έστω ως όνειρο.Στο κάτω-κάτω η...
