από Alexia Iliadou | Ιαν 14, 2014 | Χωρίς κατηγορία
Με του τύραννου χρόνου το επίμονο φίλημα υγραίνει κάθε ομορφιά, γίνεται δάκρυ που κρέμεται από τις κόγχες, αργοσταλάζει στο έδαφος… Και η ασχήμια αμβλύνεται, χάνει κι αυτή την αιχμηρή έκπληξη που επιφύλασσε στο μάτι κάθε ανύποπτου... από Alexia Iliadou | Οκτ 18, 2013 | Χωρίς κατηγορία
Γράφουμε πράγματα μόνο και μόνο για ν’ αρέσουμε… Λέμε, κάνουμε, είμαστε διάφορα, μόνο και μόνο για ν’ αρέσουμε… Λες κι αυτοί οι άλλοι που θ’ αρέσουμε έχουν κριτήριο σωστό… Λες και ξέρουν κάτι πέρα από ‘μάς… Λες κι είναι θεοί… Λες και καλά υπάρχουν... από Alexia Iliadou | Οκτ 10, 2013 | Ποιητικές Σκέψεις
Μέσα απ’ του αύριο
τις χαραμάδες
-να ήδη!- λάμπει
η νέα μου ημέρα.
από Alexia Iliadou | Ιούλ 27, 2013 | Χωρίς κατηγορία
Θέλει η ζωή -απαιτεί η ζωή- μεγάλη καρδιά, πολύ μυαλό, τεράστια αποθέματα υπομονής και ψυχραιμίας, θέλησης, ψυχικής αντοχής, όλα τα θέλει, κι ο καθένας έχει λίγα, έχει ψήγματα και όλα πρέπει να τα κατανοήσει κι όλα πρέπει να τα κατακτήσει... από Alexia Iliadou | Ιούλ 17, 2013 | Χωρίς κατηγορία
Κάναμε έρωτα και δέντρα σκοτεινά έγερναν απειλητικά, αντιφεγγίζοντας το φως πράσινο, μοχθηρό, ζηλιάρικο -ολόγιομο- κάτω από ένα φεγγάρι δυνατό, πυρακτωμένο, μα άδειο… φλύδα. — Κι ύστερα πάνω σ’ έναν κόσμο-τελάρο γκρί βαθύ, σχεδόν μαύρο,...
