από Alexia Iliadou | Ιούν 3, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Οι άνθρωποι πεθαίνουν κι αφήνουν πίσω τους μονάχα μίαν ανάμνηση, κάποιες φωτογραφίεςκαι το στίγμα τους στους εναπομείναντες.Στίγμα;Κάτι περίπου σαν μικρόβιο;Σαν ανεξίτηλο σημάδι;Σαν λανθάνουσα κληρονομική νόσο;Σαν το σημείο τομής δύο γεωγραφικών συντεταγμένων;Μία... από Alexia Iliadou | Μάι 31, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Όλοι πιπιλάμε την καραμέλα για τους «άλλους»:που είναι ψεύτες, που είναι ιδιοτελείς, που είναι το ένα, που είναι το άλλο.Όχι πως δεν είναι… Είναι…Όσο πάνω-κάτω είμαστε κι εμείς οι ίδιοι.Οι άνθρωποι έχουμε φύση υποδεέστερη των πεποιθήσεων και των προσδοκιών μας.Όλοι... από Alexia Iliadou | Μάι 23, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Ο φίλος μου είναι καταδικασμένος να πληρώσει το πάθος του.Όμως το έζησε… από Alexia Iliadou | Μάι 23, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Θέλω να γράψω κάτι… κάτι να πω…Άκουσα ίσως πολλά· γι’ αυτό.Νοιώθω πάλι ερωτευμένη… με τη ζωή…Όλα μου φαίνονται όμορφα, μαγικά κι ενδιαφέροντα.Αναρωτιέμαι αν πέρασα στη σφαίρα της σχιζοφρένειαςή αν επέστρεψα από τον κόσμο των ζωντανών νεκρών.Το λυκαυγές δεν με... από Alexia Iliadou | Μάι 5, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Το δαχτυλάκι του χεριού του δεξιού είναι στραβό, μα στιβαρό.Όλο δουλεύει.Εκείνο του αριστερού είναι κομψό, κομψότατο, μα αδύναμο.Αδρανές τον περισσότερο καιρό, έχει αρχίσει να μουδιάζει.Προσωπικώς ντρέπομαι εξίσου…Κανένα δεν είναι όπως ήταν·κανένα δεν θα ξαναγίνει...
