Επιλογή Σελίδας

Ο μελλοθάνατος

από | Μαρ 1, 2007 | Χωρίς κατηγορία

Ήταν εξαρτημένος από την κοκαΐνη και πολύ εριστικός. Θα έλεγε κανείς, πως επιζητούσε τον πόνο. Οι νύχτες του τελείωναν συνήθως στους δρόμους του νησιού με πέντε γνωστούς ή αγνώστους από πάνω του να τον σαπίζουν στο ξύλο. Αναίσθητο σχεδόν τον κουβαλούσαν στο δωμάτιο που νοίκιαζε. Είχε σε όλο του το σώμα σημάδια. Τα πιο πρόσφατα ήταν κάτι τεράστιες τρύπες στα πόδια. Οι τελευταίοι του βασανιστές είχαν χρησιμοποιήσει μαδέρια με σκουριασμένα καρφιά.

Κάθε πρωί ξυπνούσε βογκώντας και ψαχουλεύοντας τις καινούριες του πληγές. Ούτε καν τις περιποιούνταν όμως. Τις αγνοούσε επιδεικτικά, έβαζε τα όμορφα ρουχαλάκια του -ντυνόταν εκκεντρικά και ήταν πάντα πολύ καθαρός, όταν ξεκινούσε τη μέρα του- και έβγαινε με ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη για καφέ στην πλατεία. Κυκλοφορούσε με μία παρέα, που τον μιμούνταν σε όλα. Μια μικρή συμμορία, που μόνο της σκοπό στη ζωή είχε να προκαλεί τη μικρή κοινωνία του νησιού και τους επισκέπτες του.

Μετά τον καφέ έκανε περατζάδα μπροστά από τα καταστήματα της Χώρας. Προσποιούνταν πως κρατούσε στα χέρια του μαστίγιο, που το κατάφερνε στις πλάτες των ήδη ταλαιπωρημένων απ’ τα χαράματα πωλητών: «Δουλεύετε, σκλάβοι!», τους πετούσε στα μούτρα σαρκάζοντας και συνέχιζε την ανηφοριά του κορδωμένος περισσότερο κι από παγώνι σε περίοδο ερωτικού οίστρου.

Δεν ήταν κακός, ήταν μόνο παράξενος και του άρεσε να τσιγκλάει τα «ανθρωπάκια» γύρω του, να τα «ξυπνάει» από τις καθημερινές τους ασχολίες και μικροσκέψεις. Η κοκαΐνη του χάριζε ένα αίσθημα απόλυτης πνευματικής και σωματικής εγρήγορσης και ανωτερότητας και τον έκανε επίσης να θεωρεί τον εαυτό του άτρωτο. Ίσως να μην ήταν καν η κοκαΐνη. Ίσως να ήταν σχιζοφρενής και επέλεξε την ουσία που ταίριαζε στην ήδη διαταραγμένη ψυχοσύνθεσή του. Πάντως τον χαρακτήριζε μια βιαιότητα εσωτερική και εξωτερική. Σίγουρα δεν έκανε για διπλωμάτης…

Παρ’ όλ’ αυτά δεν θα μπορούσες να τον πεις αποτυχημένο, ούτε και τεμπέλη. Είχε καταφέρει να φτιάξει μια σειρά club πάνω στο νησί, από τα πιο προσοδοφόρα και δημοφιλή ολόκληρων των Κυκλάδων. Μέχρι τα 35 του είχε γίνει ήδη ένας ζωντανός θρύλος της νύχτας. Έβγαζε πολλά χρήματα -τα χρειαζόταν εξάλλου, για να ικανοποιεί τις ακριβές επιθυμίες και εξαρτήσεις του. Και τα γούστα του. Όλα έπρεπε πάντα να είναι στην εντέλεια για την παράξενη ομολογουμένως, αλλά άκρως ανεπτυγμένη και ενδιαφέρουσα άποψή του περί αισθητικής.

Και με τις γυναίκες δεν τα κατάφερνε άσχημα. Είχε «κάτι». Στην πορεία τα χάλαγε, καθώς τους έκανε δημόσιες σκηνές ζήλιας απείρου κάλλους και τις έστελνε κι αυτές στο σπίτι να περιποιηθούν τα τραύματά τους. Μια φορά, σε μια απ’ τις συνηθισμένες του με τον καιρό κρίσεις, είχε σφάξει τη γάτα της φιλενάδας του, για να γίνουν πιο σαφείς οι προσδοκίες του απ’ αυτήν. Κάποια νεαρή Αγγλίδα, που έπεσε κι αυτή θύμα της ιδιότυπης γοητείας του, αποφάσισε να μείνει πλάι του στο νησί και μάλιστα να γεννήσει τα παιδιά του. Παρέμεινε μαζί του μέχρι το τέλος.

Το τέλος, που τον βρήκε πριν προλάβει να πατήσει τα 45. Κατέρρευσε μέρα-μεσημέρι μέσα σε ένα café, μπροστά στα μάτια των λιγοστών θαμώνων του μαγαζιού. Η γραμμή της Ζωής στην παλάμη του έτσι κι αλλιώς κάθε ημέρα μίκραινε. Ήταν φανερό, πως θα πεθάνει νέος. Και εξάλλου, τι να ‘κανε από ‘κεί και πέρα; Η σπιρτάδα των νιάτων είχε αντικατασταθεί από ένα κατεστραμμένο μυαλό κι ένα χιλιοβασανισμένο σώμα. Και η ψυχή του είχε μαυρίσει…

…μόνο μια μέρα -ελάχιστα πριν το θάνατό του- θυμήθηκε μια κοπέλα από τα παλιά, που τον είχε αγαπήσει και τον είχε αποδεχτεί έτσι ακριβώς όπως ήταν. Ήταν ίσως η μοναδική γυναίκα, που είχε συναντήσει στη ζωή του και δεν τον φοβόταν. Γι’ αυτό και δεν την είχε αγγίξει με βία ποτέ. Παράξενο κορίτσι… Του ‘λεγε το «Σ’ αγαπώ» ανενδοίαστα, κοιτάζοντάς τον τρυφερά, αλλά και περιπαικτικά μέσα στα μεθυσμένα του μάτια. Δεν είχε θέση στη ζωή του τότε: ήταν μια τρελή πιτσιρίκα, θα την κατέστρεφε.

Όμως εκείνη τη μέρα, τόσα χρόνια μετά και λίγο πριν αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο, στον οποίο δεν κατάφερε ποτέ να χωρέσει, την πήρε στο τηλέφωνο και της είπε με σπασμένη φωνή: «Κι εγώ σ΄ αγαπώ… πολύ…»

Κι εκείνη τον αγαπά ακόμα… πολύ… κι ας ήταν τόσο, μα τόσο χαμένος…

19 Σχόλια

  1. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Καλό μήνα σε όλους!

    Απάντηση
  2. ladybug

    Ακόμα κι αυτοί οι τύποι, οι “περίεργοι” βρίσκουν αντίστοιχες ψυχές για να τους αγαπήσουν πραγματικά.
    Μου έφερες στο νου δύσκολα πράγματα σήμερα…

    Καλό μήνα.

    Απάντηση
  3. Lupa

    Καλό του ταξίδι.
    Αφού κατάφερε να πει στ’αλήθεια σ’αγαπώ, είχε πραγματικό νόημα η ζωή του!

    Απάντηση
  4. Debby

    Τι να το κάνεις όταν άφησες μια ζωη να κυλήσει για να πεις στο παραπέντε αυτό που θα έπρεπε να έχεις πει χρόνια πριν, όταν μπορούσες να το ζήσεις σε όλο του το μεγαλείο?

    Απάντηση
  5. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    ladybug, για όλους υπάρχει κάποιος να τους πονέσει. Να τους αγαπήσει πραγματικά, δεν ξέρω…

    lupa, όσο νόημα έχει και όλων των άλλων… Καλώς ήλθες!

    debby, μα εκείνος ήθελε να ζει στον πόνο κι εκείνη έζησε ό,τι ήταν να ζήσει… ίσως αν έμενε μαζί του, η τόση της αγάπη να πέθαινε μες στη βιαιότητα της καθημερινότητάς του…

    Απάντηση
  6. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    debby, πάντως κάπου ενδιάμεσα στα χρόνια εκείνος τη ρώτησε μια μέρα, που ξαναβρεθήκαν: “Γιατί δεν παντρευτήκαμε εμείς οι δυο;” Κι εκέινη έμεινε άναυδη… πίστευε, πως ούτε που θα την θυμόταν πια μέσα στο χάσιμό του…

    Απάντηση
  7. gitsaki

    Θ άξιζε το “σ αγαπώ” απο τέτοια,βασανισμένα χείλη,τουλάχιστον για την κοπέλα που και αυτή τον αγάπησε…

    Απάντηση
  8. Debby

    Αυτό λέω… μερικά πράγματα είναι κρίμα να χαραμίζονται ελαφρά την καρδία…

    Μπορεί και η ίδια του η ζωή να είχε άλλη πορεία με αυτό το σμίξιμο. Κάτι που σου μένει στην μνήμη σαν μισοτελειωμένο είναι κάτι που τουλάχστον θα έλεγε κανείς ότι αξίζει τον κόπο μόνο για αυτό…

    Απάντηση
  9. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    gitsaki, αξίζει τίποτα στη ζωή περισσότερο απ’ αυτό; Αλλιώς, τι θα γράφαμε τώρα; Για ομόλογα και επενδύσεις;

    debby, μπορεί… ποτέ δεν ξέρεις… Όμως ναι, αξίζει κι έτσι… όποιος αγαπάει, το κουβαλάει μέσα του για πάντα, ό,τι κι αν γίνει… και γίνεται πλουσιότερος. Κι όποιος αγαπιέται, έχει απόθεμα να χαρίσει ακόμα περισσότερα στη συνέχεια…

    Απάντηση
  10. George Sou

    Η Αλήθεια στο τέλος…

    Απάντηση
  11. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    g help me, μία αλήθεια του… κρυμμένη για χρόνια μέσα στον κυκεώνα του παραζαλισμένου είναι του…

    Απάντηση
  12. dodo

    Διαβάζοντάς το, νόμιζα ότι παρακολουθούσα μιά ταινία…

    Απάντηση
  13. 3 parties a day

    Είναι λίγοι οι άνθρωποι που μπορούν ν’ αποδεχτούν τον άλλον ακριβώς όπως είναι. Και μέσα στο “χάσιμό” του, ο τύπος κατάλαβε πως αυτή η κοπελίτσα ανήκε σ’ αυτούς τους λίγους…

    Απάντηση
  14. maxim glendower

    καλό μήνα.όταν το διάβαζα στην αρχή σκέφτηκα ότι περνάς περίοδο μελαγχολίας έχοντας διαβάσει και την αρχαία τραγωδία.κάπου διάβασα ότι το χειρότερο σε μια τραγωδία είναι οι γνώμες που ακολουθούν.

    Απάντηση
  15. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    dodos, μια ταινία ήταν η ζωή του, ναι…

    3 pad, αναρωτιέμαι, γιατί όλοι εστιάζουν σ’ αυτό… τόσα περίεργα πράγματα έκανε ο άνθρωπος!

    maxim, οι τηλεοπτικές ειδικά “γνώμες” είναι πραγματική τραγωδία!

    Απάντηση
  16. 3 parties a day

    Υπάρχουν πολλοί που κάνουν περίεργα πράγματα. Αυτοί που τους αποδέχονται, λίγοι.

    Απάντηση
  17. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    3 pad, χμμμ… Πάντως η αποδοχή δεν έχει να κάνει με ανωτερότητα, απλά βλέπεις κάτι άλλο πίσω από τα αρνητικά, που σου αρέσει…

    Απάντηση
  18. kyriaz

    Α,ρε synas…

    Απάντηση
  19. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Α, ρε kyriaz

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest