fbpx
Επιλογή Σελίδας

Ένα χρόνο μετά…

από | Νοέ 8, 2007 | Χωρίς κατηγορία

Πέτρες και Σκόνη
Τετάρτη, Νοέμβριος 01, 2006

Ήρθε απόψε στον ύπνο μου και με χτύπησε ο θάνατος. Όχι, δεν πέθανε κανείς, μα ήταν ακριβώς το ίδιο.

Με τράνταξε, άνοιξα τα μάτια διάπλατα, σα να είχε διαπεράσει το στήθος μου κοντάρι.

Όχι ο δικός μου ο θάνατος… ο θάνατος της μάνας μου, ο θάνατος αυτών που αγαπάω…
ο μελλοντικός θάνατος…

Δεν μπορούσα, δεν ήθελα, ήθελα μονάχα να ξανακοιμηθώ. Πήγα ν’ αποδιώξω τη σκέψη, όπως κάνω πάντα γι’ αυτά τα πράγματα. Γιατί αλλιώς δεν θα ‘χω πια κουράγιο να ζήσω. Θα καταρρακωθώ.

Μα είναι, φαίνεται, παλιός ο τρόπος μου αυτός. Της άρνησης. Κάτι έχει αλλάξει.

Έκλεισα τα μάτια και είδα το σώμα μου να γίνεται πέτρες και σκόνη και να εκσφενδονίζεται στο χάος. Δεν πόναγα, δεν φοβόμουν, δεν λυπόμουν. Απλώς σκεπτόμουν -ένοιωθα μάλλον- πως είμαστε περαστικοί. Πως όπως ήρθαμε, θα φύγουμε. Και πως δεν πειράζει.

Και το μόνο, που ένοιωθα ήταν αγάπη. Όχι το μάταιο, ένοιωθα αγάπη…

Μετά τελείωσε το όραμα αυτό και άνοιξα ξανά τα μάτια. Κι έκλαψα… Είχα γυρίσει πίσω στον παλιό, μικρό, αδύναμο εαυτό μου. Δεν μπορούσα πια να ξανακοιμηθώ, το ήξερα. Σηκώθηκα, έγραψα. Κι έκλαιγα… έκλαιγα… ασταμάτητα…

Ένα χρόνο μετά έφυγε η μάνα μου· η μαμά μου…

21 Σχόλια

  1. Aphrodite

    Μόνο αδύναμοι δεν είμαστε.

    Αλλά έτσι νιώθουμε τις περισσότερες φορές – σα μικρά παιδιά που όλη μέρα κάνουν τον καμπόσο για να τα καταφέρουν σ’ενα κόσμο με παράλογους, απαιτητικούς και λακαμάδες ενηλίκους… και μετά απ’την υπερπροσπάθεια, νιώθουν μικρά και δαρμένα στη γωνιά τους…

    Μακάρι να μπορούσα να σου δείξω κάπως ότι αυτή η ζωή είναι όντως ένα ορυχείο, με λίγες καλές στιγμούλες, μπροστά στην απέραντη λιακάδα που περιμένει εκεί έξω… Πάρ’τα σαν λόγια μιας “βαρεμένης” – αλλά αυτή η αγάπη που είπες, αυτό είναι.

    Κι όλα τ’άλλα, κιμάς, αχταρμάς, όπως θες πες το, ένα μαγκανοπήγαδο σκέτο, μπας και ανοίξουμε λίγο τα στραβά μας.

    Η λιακάδα όμως περιμένει 🙂

    Δεν είσαι μόνη πάντως σ’αυτά – αν ξέραμε πόσο τα σκέφτεται ο κάθε ένας από εμάς, και δίναμε τα χέρια, ίσως να ανακουφίζαμε λίγο αυτήν την τρομάρα…

    Οποτε με θες, είμαι εδώ, οκ?
    😉

    Απάντηση
  2. kyriaz

    Αυτό που εσένα μια νύχτα…
    εμένα μια ζωή.
    Μην ψάχνεις.
    Δεν έχει λύση.
    Ούτε μάταιο ούτε αγάπη για μένα.
    Ούτε καν ούτε…

    Απάντηση
  3. kyriaz

    τώρα το είδα…
    τα συλλυπητήριά μου synas…
    Λυπάμαι στ’ αλήθεια…

    Απάντηση
  4. 3 parties a day

    Καλή ανάπαυση…

    Απάντηση
  5. the navigator

    Ποτέ δεν ξέρω τι να πω σε τέτοιες στιγμές…

    θα σου κάνω νοερά λίγη παρέα…

    όσο μπορεί να βοηθήσει αυτό…

    συλληπητήρια…

    Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Συλλυπητήρια και κουράγιο.

    Απάντηση
  7. Debby

    Οταν χάνει κανείς γονιό είναι όντως σαν να χάνει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ίδιου του, του εαυτού…

    Ζήσε την λύπη σου… και μια μέρα θα περάσει.

    Να παρηγοριέσαι από το γεγονός ότι μπορεί να έφυγε από την ζωή αλλά “γλύτωσε” επίσης από μια ζωή που δεν ήταν έτσι όπως θα την ήθελε.

    Να την θυμάσαι πάντα με αγάπη και ένα χαμόγελο στα χείλη. Και δεν θα σου λείπει ποτέ…

    Έχεις την σκέψη μου αυτές τις δύσκολες ώρες.

    Απάντηση
  8. ladybug

    Εδώ… (θυμάσαι?)

    Σε φιλώ.

    Απάντηση
  9. Vromios

    Κι εγώ εδώ, χωρίς λόγια, αλλά εδώ Σύνας…

    Απάντηση
  10. ΣΠΙΘΑΣ

    …synas.
    …:-((

    Απάντηση
  11. adaeus

    Πάει ένας χρόνος που την έχασα κι εγώ… Εκτοτε τη θυμάμαι κάθε μέρα!
    Βάλτην στην καρδιά σου βαθιά και προχώρα με χαμόγελο!!! Το ότι την αγαπάς ήταν και είναι το καλύτερο δώρο γι’αυτήν.

    Απάντηση
  12. Dawkinson

    κουράγιο καλή μου. όμορφη μανούλα. η μαμά σου. σε νιώθω…

    Απάντηση
  13. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.

    Απάντηση
  14. ερμία

    συναντήθηκα με τον θάνατο και των δυο γονιών μου πριν πολλά χρόνια.καταλαβαίνω synas.δύναμη σού εύχομαι.

    Απάντηση
  15. tk

    Καρδιά μου…

    Ένα δάκρυ…

    τίποτε άλλο…

    Απάντηση
  16. mary

    βαθεια συλλυπητήρια synas μου…
    κουράγιο μικρή αμαζόνα

    Απάντηση
  17. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Συγχωρέστε με, που δεν απαντώ στον καθένα ξεχωριστά… Σας διαβάζω, σας ευγνωμονώ…

    Απάντηση
  18. Aphrodite

    Το πρώτο σχόλιο στο άφησα μάλλον λίγο μετά το ανέβασμα του ποστ σου – που είχες μια φωτο με έναστρο ουρανό και ΔΕΝ είχες την τελευταία παράγραφο.

    Μέσα σε λίγην ώρα πολλά άλλαξαν τελικά… Η φωτο της μητέρας σου δείχνει μία πανέμορφη κυρία πουι πιστεύω ότι θα λείψει πολύ στον κόσμο.

    Συλληπητήρια για το πένθος από τη μία, υπομονή και δύναμη για την απουσία από την άλλη, που για μένα είναι παρασάγγας δυσκολότερη του πένθους.

    Ξέρεις κάτι όμως? Εχω την εντύπωση ότι θα την βλέπεις κάθε μέρα στον καθρέφτη, κι αν την ξεχνάς πότε-πότε εσύ, θα σε θυμάται εκείνη και θα σε έχει αγκαλιά.

    Δεν είναι τυχαίο που αλληλοδιαλεχτήκατε για μάνα και κόρη, οπότε ίσως τώρα συγχωρέσεις όλα τα άσχημα και δεχτείς μεγεθυσμένα κι επιτέλους αποκρυσταλλωμένα όλα τα καλά…

    Είναι πολύ ισχυρός ο δεσμός, ξέρω. Το να μπαίνουμε εμείς πρώτη γραμμή είναι και τρομαχτικό από πάνω.

    Αλλά έτσι πάει η ιστορία…

    Οποτε με θες, το ξαναλέω, εδώ είμαι.
    😉 ΧΧΧΧΧ

    Απάντηση
  19. ολα θα πανε καλα...

    τώρα το μαθαινω.Συλλυπητήρια.

    Απάντηση
  20. AVRA

    …δεν ξερω τι να πω ειλικρινα..
    λυπαμαι πολυ…κουραγιο!

    Απάντηση
  21. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Είστε συχνά η παρηγοριά μου… Σας ευχαριστώ πολύ για την ύπαρξή σας.

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest