Επιλογή Σελίδας

Μία κακιά στιγμή

από | Δεκ 15, 2006 | Χωρίς κατηγορία

Όταν ήμουν μικρή, είχα κάνει μία έκτρωση. Ήταν σχεδόν μόλις είχα αρχίσει να κάνω έρωτα. Μεγάλη ατυχία… Μεγάλη βλακεία…

Ήμουν πολύ ερωτευμένη μ’ εκείνο το αγόρι. Εκείνος μόλις είχε τελειώσει το σχολείο κι είχε μπει στο πανεπιστήμιο. Μου φαινόταν τότε μεγάλος! Εγώ ακόμα στο γυμνάσιο… Όμως δεν ήταν μεγάλος… Το συνειδητοποίησα μετά από πάρα πολλά χρόνια, πως στα 18 σου δεν είσαι μεγάλος. Γιατί τότε η συμπεριφορά του ήτανε τόσο κακή, που πίστεψα, πως ήταν ένα τέρας. Δεν ήταν όμως παρά ένα φοβισμένο κι ανεύθυνο παιδί, που δεν ήξερε τι να κάνει.

Τελευταίως το είπα αυτό στον εαυτό μου, μη νομίζετε. Είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο, που ακόμα και τώρα που γράφω δεν έχω καταφέρει να συγχωρέσω τελείως. Δεν πιστεύω πια πως είναι τέρας, αλλά θεωρώ πως θα μπορούσε να είχε συμπεριφερθεί και διαφορετικά. Και πως, ναι, δεν ήταν, ούτε είναι –απ’ ό,τι μαθαίνω- ο καλύτερος χαρακτήρας.

Είχα την καλή τύχη, η μητέρα μου να είναι ανοιχτός άνθρωπος. Τρελάθηκε τότε βέβαια, με πήρε όμως απ’ το χεράκι, χωρίς πολλά-πολλά και με πήγε στο γιατρό, που με είχε ξεγεννήσει. Δεν με έβρισε, δεν με πίεσε, δεν με κατηγόρησε. Έβλεπε, πως ήμουν χάλια κι από μόνη μου… Έκανα την επέμβαση τουλάχιστον με ασφάλεια και μετά κοιμόμουν στη γιαγιά μου, μην πάρει τίποτα χαμπάρι ο πατέρας μου.

Εκείνος το είπε στη μάνα του και έγινε χαμός. Του έδωσε τα λεφτά, αλλά προφανώς του απαγόρευσε να με ξαναδεί. Ή μπορεί να το αποφάσισε και μόνος του αυτό, ακόμα δεν ξέρω. Πάντως δεν ήρθε καθόλου να με δει. Κι εγώ τον περίμενα… και πόναγα, μέσα κι έξω, κι έκλαιγα… Ένα τηλέφωνο μόνο έκανε –μαζί με τη μαμά του!- να μάθει, αν όλα πήγαν καλά. Και μετά δεν τον ξανάδα, παρά μόνο τυχαία… μετά από χρόνια.

Εκείνο το καλοκαίρι ήρθε στη ζωή μου η κατάθλιψη κι από τότε δεν με άφησε ποτέ. Πέρασα όμορφες φάσεις στη ζωή μου, όμως η ψυχή μου δεν ήταν πια η ίδια. Είχε πόνο, είχε οργή, και είχε χάσει πια την αθωότητά της. Την αθωότητα να πιστεύει στους ανθρώπους…

Τα χρόνια πέρασαν, έζησα πολλά, έμαθα πολλά, σκέφτηκα πολλά. Με κόπο δικό μου, αλλά και των άλλων, όσων με αγαπούσαν, άρχισα σιγά-σιγά να ξαναβρίσκω την πίστη μου στους ανθρώπους. Είδα πιο μέσα, είδα, πως όλοι πονάνε, πως όλοι φοβούνται και πως ό,τι κάνουν, το κάνουν κι αυτοί, γιατί δεν ξέρουν… δεν ξέρουν το αληθινό τους συμφέρον.

Δεν ξέρουν, πως για να ‘ναι οι ίδιοι καλά, πρέπει να είναι κι οι γύρω τους καλά. Πως δεν έχει αξία να βασιλεύουν στον κόσμο των δυστυχισμένων. Και πως μόνο αν καταφέρουν να έρθουν κοντά στον άνθρωπο, μπορεί κάποια στιγμή να νοιώσουν κι αυτοί άνθρωποι… να γίνουν κι αυτοί άνθρωποι…

11 Σχόλια

  1. aggelos-x-aggelos

    Χωρίς να έχω πραγματικά κάτι να πω, αφήνω αυτό το σχόλιο έτσι, σαν συμπαράσταση επειδή με άγγιξες…

    Καλές γιορτές να έχεις και να σου φύγει όποιο κακό συναίσθημα έχει μείνει στην καρδιά σου!

    Απάντηση
  2. SparksScribbler

    Όταν πήγαινα κι εγώ γυμνάσιο μια φίλη μου αδελφική έκανε έκτρωση. Δεν το έμαθα τότε. Ήταν καλοκαίρι και ήμουν στο εξωτερικό. Και στο σπίτι μου να ήμουν όμως, εκείνη δεν θα μου το έλεγε.
    Το έμαθα πολύ αργότερα, πρόσφατα, και δεν ήξερα τι να πω. Μόνο ένα πράγμα της είπα και δεν ξέρω αν βοήθησε:
    Κι εγώ το ίδιο θα έκανα…
    Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Είναι λυπηρό αλλά κι εγώ το ίδιο θα έκανα.

    Πάντα λένε πως μια έκτρωση είναι η πιο εύκολη λύση. Μέγα ψέμα…

    Απάντηση
  3. kira

    Μπορώ να επαναλάβω το σχόλιο του άγγελου-εξάγγελου;Με άγγιξες. Καλές γιορτές!

    Απάντηση
  4. SpAn

    Δεν είναι καθόλου εύκολο αυτό…
    το να αφήνεσαι να νιώθεις άνθρωπος εννοώ…
    πονάει πολύ….
    γιαυτό το αποφεύγουν αρκετοί…

    (An-Lu, ας όψεται ο μπέτα που είναι στα μπετά)

    Απάντηση
  5. proinos

    Το πιο όμορφο σχόλιο στο σημερινό post ειναι το … χθεσινό post!

    Υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται δίπλα μας και άλλοι που το βάζουν στα πόδια (18 ή 38 χρόνων…)

    Απάντηση
  6. teiresias

    Βαθιά ανθρώπινο….το ποστ σου.
    Κι εμένα με άγγιξες synas…

    Απάντηση
  7. Pixie

    Στεναχωρήθηκα, σε σκέφτηκα μικρό κοριτσάκι να σηκώνεις αυτό το βάρος που ήταν πιο βαρυ και απο το βάρος σου.Με παρηγορεί που η μητέρα σου ήταν κοντά σου.Σε θαυμάζω ολο και περισσότερο κοριτσάκι μου.

    Απάντηση
  8. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    aggelos-x-aggelos, σ’ ευχαριστώ πολύ! Πολλές ευχές και σ’ εσένα!

    Queen_Elisabeth, οι αποφάσεις κι οι επιλογές είναι πάντα δύσκολες…

    kira, καλώς ήλθες και καλές γιορτές!

    an-lu, είπαμε, ο πόνος είναι ο δάσκαλος της ψυχής…

    proinos, καλώς ήλθες! Είναι περίεργο αυτό που λες, γιατί όντως αποτελούν ένα είδος συνέχειας στο μυαλό μου!

    teiresia μου, σ’ ευχαριστώ…

    pixie, τι με θαυμάζεις; Που δεν ήξερα, τι σημαίνει προφύλαξη; Κυριολεκτικά και μεταφορικά;…

    Απάντηση
  9. Pixie

    Σε θαυμάζω για το θάρροσ σου να μιλήσεις γι αυτο τοσο ειλικρινά. Σε θαυμάζω για τον τρόπο που σκέπτεσαι

    Απάντηση
  10. Alkyoni

    Εκείνο το καλοκαίρι ήρθε στη ζωή μου η κατάθλιψη κι από τότε δεν με άφησε ποτέ…
    α ρε synaki ..
    σ όλων μας τις ζωές κάποιο καλοκαίρι ήρθε η κατάθλιψη και πό μερικών δεν έφυγε ποτέ
    ..
    ναι σήμερα διαβάζω ολόκληρο το μπλογκ σου γι αυτό μην παραξενευτείς αν δεις κι άλλα ετεροχρονισμένα σχόλια
    🙂

    Απάντηση
  11. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    alkyoni, αυτό που κάνεις είναι πολύ μεγάλη τιμή! Ελπίζω να μην σκυλοβαρέθηκες. 🙂

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest