Ένας φίλος Αυστριακός έφτιαξε ένα υπέροχο σπίτι στην Πάρο.
Βλέποντάς το τελειωμένο, δάκρυσε κι είπε:
«Αυτό θα είναι ακόμα εδώ, όταν εγώ πια θά ‘χω φύγει».
Μεγαλεπήβολο να χτίζεις και να ντύνεις επιφάνειες,
που θα μείνουν μετά από σένα.
Της μάνας μου της διαλύσαμε -ο αδελφός μου κι εγώ-
τις επιφάνειές της, για να φτιάξουμε καινούριες.
Φοβάμαι, μήπως ένοιωσε πως είχε ήδη αργήσει…
Γιατί, ακόμα και τα σπίτια σού χαρίζουν μία γεύση αθανασίας:
μένει η ματιά σου στα πράγματα, το αισθητικό σου στίγμα…
Οι επιλογές μιας παρωχημένης, αλλά δικιάς σου εποχής·
μια λάμψη από το παρελθόν…
Μία αίσθηση -ή ψευδαίσθηση;- προσωπικής αίγλης…
…
Και τα blogs θα είναι εδώ όταν όλοι θα την έχουμε κάνει…
Όλα τα άψυχα εδώ θα ναι – η μοναξιά θα μας συνοδεύει και μια άγνωστη λύπη για κάτι μάταιο.Μπορεί και όχι.
(άσε με να λέω τα δικά μου!)
όλα θα πάνε καλά, ναι, τα άψυχα για κάποιον περίεργο λόγο διαρκούν περισσότερο από τα έμψυχα… Αν και τα μπλογκς φέρουν λίγη απ’ την ψυχή του δημιουργού τους.
Συμφωνώ(για τα blogs)