fbpx
Επιλογή Σελίδας

Κουτσά όνειρα

από | Νοέ 27, 2006 | Χωρίς κατηγορία

Δεν γίνεται τίποτα.
Όλα είναι προδεδικασμένα.
Στο νου μας πρώτα. Μετά στην ύλη.
Σ’ αυτό που λέμε πραγματικότητα…

Τα όνειρά μας είναι κουτσά, γι’ αυτό…
Πού να πάνε;
Δεν έχουν τη δύναμη των νιάτων μας.
Μίζερα… λειψά…

Πού να πάνε τα καημένα χωρίς πίστη;

9 Σχόλια

  1. Pixie

    Έλειπες αυτές τις μέρες και αναρωτιόμουν πως τα περνάς και τώρα σε ακούω στεναχωρημένη.Εγώ απλά να σου πώ οτι ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξουμε σελίδα, δεν υπάρχει η δύναμη των νιάτων αλλά υπάρχει η δύναμη που μας δίνουν οι εμπειρίες μας.Τίποτα ποτε δεν είναι προδεδικασμένο.Οχι εκτός αν εμείς το θελήσουμε να είναι έτσι.

    Απάντηση
  2. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    “Where The Wild Roses Grow”

    NICK CAVE & THE BAD SEEDS
    feat. Kylie Minogue

    They call me The Wild Rose
    But my name was Elisa Day
    Why they call me it I do not know
    For my name was Elisa Day

    From the first day I saw her
    I knew she was the one
    She stared in my eyes and smiled
    For her lips were the colour of the roses
    That grew down the river, all bloody and wild

    When he knocked on my door
    and entered the room
    My trembling subsided in his sure embrace
    He would be my first man,
    and with a careful hand
    He wiped at the tears that ran down my face

    On the second day I brought her a flower
    She was more beautiful
    than any woman I’d seen
    I said,
    “Do you know where the wild roses grow
    So sweet and scarlet and free?”

    On the second day he came
    with a single red rose
    Said:
    “Will you give me your loss and your sorrow?”
    I nodded my head, as I lay on the bed
    He said,
    “If I show you the roses, will you follow?”

    On the third day he took me to the river
    He showed me the roses and we kissed
    And the last thing I heard
    was a muttered word
    As he knelt (stood smiling) above me
    with a rock in his fist

    On the last day I took her
    where the wild roses grow
    And she lay on the bank,
    the wind light as a thief
    And I kissed her goodbye, said,
    “All beauty must die”
    And lent down and planted a rose
    between her teeth…

    Απάντηση
  3. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Πιξούλα μου, η θέλησή μας είναι μετά από κάποια στιγμή κι αυτή κουτσή… σκέφτεται από ‘δώ, σκέφτεται από ‘κεί… και δεν είναι πια θέληση, είναι λογική απόφαση…

    Απάντηση
  4. mary

    χέϋ!! δεν είπαμε πως πιστεύουμε στη ζωή;

    η ζωή δεν τελειώνει στα νιάτα 🙂

    η ζωή είναι όλοκληρο το ταξίδι, και είναι πιο υπέροχο όσο περνά ο καιρός γιατί υπάρχουν οι εμπειρίες που το βαθαίνουν και το κάνουν πιο ζωντανό 🙂

    αυτό λέει και η πίξι 🙂 συμφωνώ 🙂

    Απάντηση
  5. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    mary, όσο πιο βαθιά, τόσο πιο πολύ πονά…

    Απάντηση
  6. Pixie

    Πάντως μου έλειψες και λατρεύω αυτό το κομμάτι αλλά και γενικά τον Nick Cave.
    θα πάνε όλα καλά.Έχε λίγο πίστη.

    Απάντηση
  7. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    pixie μου, μπα… Ήταν απ’ την αρχή στραβό το κλήμα, το έφαγε κι ο γάϊδαρος… Μόνο η λήθη γιατρεύει τελικά… Τέλειο δεν είναι αυτό το κομμάτι; Πρόσφατα το πρωτοάκουσα και το ερωτεύτηκα με τη μία!

    Απάντηση
  8. Alkyoni

    σ άφησα κι άλλο σχόλιο σήμερα…
    αλλά “αλλαγμένη” σε βρίσκω…πάντως χαίρομαι που σε βρίσκω…
    φιλί

    Απάντηση
  9. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    alkyoni, μπορεί ν’ αλλάζουμε χωρίς να το παίρνουμε χαμπάρι… αν κάτι μας αγγίξει…

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest