από Alexia Iliadou | Μάι 17, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Ζούμε σ’ ένα παραμύθι. Στο δικό μας παραμύθι.Κάθε φορά το πλάθουμε απ’ την αρχή.Βάζουμε όλα τα συστατικά που ξέρουμε, που έχουμε ακούσει, που έχουμε μάθει.Που μας έχουν αρέσει, αγγίξει, συγκινήσει.Λίγο από πρίγκηπες σε μεγάλους πύργους και βατράχους σε μαγεμένες... από Alexia Iliadou | Απρ 23, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Ίσως, αν τραβήξει κάποιος τα σκοινιά, ο γωνιώδης άντρας να καταρρεύσει…Σήμερα άνοιξα τα μάτια μου κι άρχισα τη βόλτα μου στα blog. Διαβάζω τα post με μία συνήθη σειρά. Στα τρία πρώτα κοντοστάθηκα. Με άγγιξαν για κάποιο λόγο βαθιά.Ο Νίκος Δήμου μιλάει για το... από Alexia Iliadou | Απρ 6, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Στό ‘να χέρι το τσιγάρο, στ’ άλλο χέρι το… μπαλόνι!! Σκάω με την καύτρα του τσιγάρου το μπαλόνι Των ονείρων μου Πονάω· δε γαμιέται, θα περάσει… Πατάω το τσιγάρο στην άκρη του πεζοδρομίου με τη μύτη της μπότας μου. Πετάω το πακέτο, πετάω και τα σπίρτα. Σκίζω κι εκείνη... από Alexia Iliadou | Μαρ 7, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Πόσο μίσος μπορεί να γεννηθεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που κάποτε αγαπήθηκαν;Πώς γίνεται αυτό;Δεν είναι το πάθος… μην μου μιλήσετε για πάθος…Έχω δει το μίσος να φυτρώνει μέσα στην πιο παγωμένη ατμόσφαιρα του κόσμου.Μέσα στην πλήρη αδιαφορία και την άκρα σιωπή.Το έχω... από Alexia Iliadou | Μαρ 6, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Λέω να περιαυτολογήσω σήμερα. Εγώ λοιπόν (με στόμφο: ΕΓΩ) έχω πάντα δίκιο. Κι έχουμε αλληλοδιαλεχτεί εδώ και χρόνια με μία φίλη, που επίσης έχει πάντα δίκιο. Μερικές φορές βέβαια διαφωνούμε, αλλά αυτό δεν παίζει κανέναν απολύτως ρόλο.Έχουμε κι οι δύο δίκιο.(Ήταν...
