από Alexia Iliadou | Οκτ 13, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Τα παραμέρισε όλα για χάρη της αλήθειας.Τα ακούσματα της πρώιμης εποχής είχανε πήξει πάνω του· κακάδια, δεύτερο δέρμα.Μετά έπρεπε να είναι αυτός, καθ’ εαυτόν.Σκέτος.Καφές βαρύς κι ασήκωτος.Τα πιτσουνάκια είναι μικρά.Οι εραστές μεγάλοι.Τιτάνες, σηκώνουνε γη κι ουρανό... από Alexia Iliadou | Οκτ 10, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Τα περιττά εγκυμονούν το καινούριο. Γεμίζει ο εγκέφαλος πολύχρωμες ουσίες. Μες στο φαιό… με νοιώθετε… Τα λίγα -ωραία, να μένουν, να υπάρχουν- σε σπρώχνουν προς το τίποτα. Όλο και πιο κάτω, όλο και πιο κάτω… Εσωστρέφεια. Είναι βουβή εκκίνηση προς τα έξω, οκ. Όμως… με... 
από Alexia Iliadou | Σεπ 28, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Κρατώ το σχεδόν νεογέννητο γατάκι μου στην αγκαλιά και γράφω.Μου βγάζουν τόση τρυφερότητα τα μικρά.Αυτό είναι το προικιό τους από τη φύση:να είναι γλυκούλικα, μιας κι ακόμα τόσο αδύναμα, για να μην τα πειράζουν.Μπας και καταφέρουν μέσα σε όλες τις αντιξοότητεςνα τη... από Alexia Iliadou | Σεπ 26, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Τραυματίστηκα στον ύπνο μου.Και μόλις ξύπνησα, στραγγάλισα το παρελθόν μου. από Alexia Iliadou | Σεπ 25, 2009 | Χωρίς κατηγορία
Οι θεοί είναι ανάμεσά μας.Είναι οι αόρατες κλωστές που μας ενώνουν.Σκέφτηκα τις προάλλες έναν αρχαίο φίλο και την επόμενη έγινε ξανά «φίλος» στο φέισμπουκ.Πόσες φορές μου έχει συμβεί αυτό;Ο ορθολογιστής υποστηρίζει με βδελυγμία,πως το κακό των ανθρώπων είναι που...
