από Alexia Iliadou | Νοέ 14, 2007 | Χωρίς κατηγορία
…πως πολύς κόσμος αντιδρά στον πόνο -εν είδει άμυνας- με κακία;… 
από Alexia Iliadou | Νοέ 14, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Σαν αποδημητικό πουλίφευγάτο από καιρό…Έχει σχεδόν ξεχάσει το σπίτι το παλιό.Δεν είναι το πρώτο του ταξίδι,δεν χάθηκε στο δρόμο.Ούτε και χάλασε η εσωτερική πυξίδα.Σωστά πάει· προς τα ‘κεί που το καλεί η φύση.Μόνο που να…Σα να απλώθηκε ο ωκεανός,σα να μειώθηκαν τα... από Alexia Iliadou | Νοέ 13, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Έχω έναν ολόκληρο κόσμο μέσα στο μυαλό μου.Είναι όλοι εκεί.Όσοι γνώρισα, όσοι αγάπησα, όσοι πίστεψα.Όσοι υπάρχουν και όσοι δεν υπάρχουν πια.Εκεί είναι όλοι άφθαρτοι μέχρι να φθαρώ εγώ.Ίσως τελικά η μόνη βάσιμη ελπίδα του ανθρώπου να είναι αυτή:να ζει σε μία έστω... από Alexia Iliadou | Νοέ 11, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Όχι… δεν σηκώνω το τηλέφωνο…Το αφήνω να χτυπάει μέχρι να βαρεθεί ο όποιος στην άλλη πλευρά της γραμμής.Τα κλαμένα μάτια και οι σπασμένες φωνές με αποπροσανατολίζουν· με βυθίζουν.Θέλω να κρατήσω το βλέμμα μου στο φως… σ’ εκείνον τον άπλετο, εκτυφλωτικό ήλιοπου ήρθε και... από Alexia Iliadou | Νοέ 10, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Κοντά-κοντά με το προηγούμενο όνειρο, πέρυσι, είχα δει και αυτό:Η μητέρα μου ζούσε λέει με τον πατέρα μου (που έχει πεθάνει 10 χρόνια τώρα) στο μέρος που είναι το εξοχικό μας. Αλλά όχι στο δικό μας σπίτι, σε ένα άλλο, που ήταν λέει στο δρόμο του Πόθου.Ο πατέρας μου...
