Τα καλύτερά μας χρόνια τα αναλώνουμε να γίνουμε ό,τι δεν είμαστε.Μετά ψαχνόμαστε απελπισμένα να βρούμε τι είμαστε.Στο τέλος αναπολούμε με πίκρα τι ήμασταν.Κι ας μην ήμασταν...
Alexia Iliadou
Όπως τα λες, Δαίμων
Και για όποιον δεν πάτησε τον τίτλο...
Σαντορίνη (σημειώσεις)
Σαντορίνη μου λέγανε πως δεν θα ξεκολλούσα… ξεκόλλησα… απ’ όλα ξεκολλάω ο Σούλης… θεϊκή μορφή, Βούδας, μουσάτος ο Δημήτρης… εκείνη στα 18 κι αυτός 45 ο Γιάννης με τα υπέροχα μπλε μάτια... ουρές έκαναν οι γκόμενες να τον φωτογραφίσουν Καζαμπλάνκας… η μεγάλη μου αγάπη…...
Μόνη
Ήταν κάποτε ένα κορίτσι που τραύλιζε· όμως μπορούσε και προσποιούνταν!Μπορούσε αν ήθελε να κοροϊδέψει τους πάντες ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα.Μπορούσε να μιμείται την φυσιολογική ροή της γλώσσας,όπως άλλοι μιμούνται τις γάτες ή τα πουλιά.Θα μου πείτε:«Τι είδους...
Κι έγραφε κάποτε η Μαρία*…
Εσύ επιθυμείς και επιθυμείς ένα πρόσωπο που επιθυμεί και επιθυμεί ένα πρόσωπο που επιθυμεί και επιθυμεί ένα πρόσωπο... Και το αέναο ροζάριo της επιθυμίας συνεχίζεται, από πρόσωπο σε πρόσωπο, για να χαθεί στο άγνωστο. Όλοι εκλιπαρούμε προς την ίδια κατεύθυνση, το ίδιο...
Γιατί έτσι.
Πάει στα μαγαζιά και κάνει «ζημιές», που λέγαν οι μάγκες οι παλιοί.Τα σπάει και πληρώνει.Χορεύει ζεϊμπέκικο -χορό πολεμικό και αντρικό-πάνω σε άδεια πίστα και ποιος κοιτάει δεν ξέρει,έτσι κι αλλιώς αδιαφορεί,είναι σαφώς στον κόσμο του,κύκλωμα κλειστό στα ψέματα της...
Just… so…
Στήνουν αυτί τα ξωτικά να ακούσουνε φωνή ανθρώπου.Τα μαντάτα φθάσανε στο δάσος από πολύ παλιά,όταν τ’ αθάνατα ήταν ακόμα μικρά και τους λέγανε ιστορίες οι θεοί,να κοιμηθούν τα βράδια.Δεν ξέρανε ακόμα ούτε τι λογής ανία τα περιμένει μέσα στο ατέρμονο...
Με σκέφτεσαι τώρα;
Μαζεμένοι κάτω από ένα λευκό ξύλινο υπόστεγο για να προφυλαχθούν από τη θερινή καταιγίδα-δοκάρια ποτισμένα αποικιοκρατική ανία-,σκοτώνουν την ώρα τους με ένα διασκεδαστικό, ηλίθιο χαρτοπαίγνιο.Ο ηττημένος φορά πλαστική σακούλα στο κεφάλι, ο νικητής χακί καπέλο τύπου...
Σάββατο, Αύγουστος 01, 2009
42 χρόνια ζωής κοινής με τον εαυτό της παρασυρόταν ακόμα από τα τερτίπια τουκαι χαμογέλαγε μονάχη σα χαζή στα ερωτικά καλέσματα της φύσης του.Δεν ήθελε να του χαλά χατήρι, μα σα νά ‘ταν θέλημα κάποιου είρωνα θεού,του το χάλαγε πάντα.Τον ήξερε τόσον καιρό, κι όμως η...
Πριν κανά-δυο μήνες…
Στα σκοτεινά σοκάκια γύρω από την τεράστια, κυκλική πλατεία,που γίνονται τα ντήλια ανάμεσα στους μετανάστες κάθε φυλής,στέκονταν μονάχα κάτι αποκαμωμένες πουτάνες,πρεζόνια που ξερνούσαν ακουμπισμένα στους ξεφτισμένους τοίχουςκαι γέροι ξεχασμένοι κι από την ίδια τη...