Επιλογή Σελίδας

Πέτρες και Σκόνη

από | Νοέ 1, 2006 | Χωρίς κατηγορία

Ήρθε απόψε στον ύπνο μου και με χτύπησε ο θάνατος. Όχι, δεν πέθανε κανείς, μα ήταν ακριβώς το ίδιο.

Με τράνταξε, άνοιξα τα μάτια διάπλατα, σα να είχε διαπεράσει το στήθος μου κοντάρι.

Όχι ο δικός μου ο θάνατος… ο θάνατος της μάνας μου, ο θάνατος αυτών που αγαπάω… ο μελλοντικός θάνατος…

Δεν μπορούσα, δεν ήθελα, ήθελα μονάχα να ξανακοιμηθώ. Πήγα ν’ αποδιώξω τη σκέψη, όπως κάνω πάντα γι’ αυτά τα πράγματα. Γιατί αλλιώς δεν θα ‘χω πια κουράγιο να ζήσω. Θα καταρρακωθώ.

Μα είναι, φαίνεται, παλιός ο τρόπος μου αυτός. Της άρνησης. Κάτι έχει αλλάξει.

Έκλεισα τα μάτια και είδα το σώμα μου να γίνεται πέτρες και σκόνη και να εκσφενδονίζεται στο χάος. Δεν πόναγα, δεν φοβόμουν, δεν λυπόμουν. Απλώς σκεπτόμουν -ένοιωθα μάλλον- πως είμαστε περαστικοί. Πως όπως ήρθαμε, θα φύγουμε. Και πως δεν πειράζει.

Και το μόνο, που ένοιωθα ήταν αγάπη. Όχι το μάταιο, ένοιωθα αγάπη…

Μετά τελείωσε το όραμα αυτό και άνοιξα ξανά τα μάτια. Κι έκλαψα… Είχα γυρίσει πίσω στον παλιό, μικρό, αδύναμο εαυτό μου. Δεν μπορούσα πια να ξανακοιμηθώ, το ήξερα. Σηκώθηκα, έγραψα. Κι έκλαιγα… έκλαιγα… ασταμάτητα…

20 Σχόλια

  1. teiresias

    Βαθιά ανθρώπινο,υπέροχα εξομολογητικό.
    Καλή σου μέρα synas…

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Το κλάμα είναι λυτρωτικό (τουλάχιστον για εμένα).
    Καλημέρα και καλό μήνα.

    Απάντηση
  3. melomenos

    “ένοιωθα αγάπη…”
    σου λείπει!!!
    καλό μήνα

    Απάντηση
  4. AVRA

    καλημερα,

    σε σχεση με το θανατο, βλεπω συχνα το ιδιο ονειρο…οτι χανω τον πατερα μου.

    Ξυπναω και κλαιω σαν μικρο παιδι ενω ξερω οτι ηταν ονειρο.Μυστηριο το ανθρωπινο μυαλο..!

    Απάντηση
  5. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Καλημέρα σε όλους και καλό μήνα…

    teiresias, κλάμα… χαμόγελο… κλάμα… χαμόγελο… Μέχρι να στερέψουμε ή να φύγουμε..

    confused, λυτρωτικό; Ναι, ίσως, καμιά φορά… Σα να ξεχειλίζει η θάλασσα από μέσα…

    melomenos, δεν μου λείπει… με κατακλύζει…

    avra, κάνουμε πρόβες για το αύριο…

    Απάντηση
  6. melomenos

    το οραμά σου τότε δείχνει οτι δεν επέστρεψες όπως λές στον “…παλιό ,μικρό, αδύναμο εαυτό σου.”
    Γιατί αν κατακλύζεσαι από αγάπη είναι σημαντικό που δεν φοβάσε να κλάψεις γι’αυτό που αγαπάς.
    Δηλώνει μεγάλη ψυχική δύναμη.

    Οπότε εισαι αρκετά δυνατή
    και αγαπάς για την αγάπη
    που θα νοιώσεις εσύ!

    Πόσοι το καταφέρνουν αυτό?
    Ελάχιστοι!

    Απάντηση
  7. dodo

    “Είχα γυρίσει πίσω στον παλιό, μικρό, αδύναμο εαυτό μου”.
    Αυτός είναι που έγραψε αυτό το πανέμορφο κείμενο…

    Απάντηση
  8. An-Lu

    Το κλάμα είναι κάθαρση συναούλα!
    Καλό μήνα….

    Απάντηση
  9. mariospi

    …dust in the wind. Καλησπέρα συντρόφισσα…

    Απάντηση
  10. xenia

    Κι όμως, νομίζω ότι δεν ήταν κακό το όνειρο synas. Και το κλάμα σου μετά, ήταν λύτρωση και κάθαρση… Σε ξαναβρήκες synas μου. Καμιά φορά χρειάζεται κάποιο “άνοστο αστείο”, κάποιο “παράλογο ταρακούνημα” για να επανα-αυτο-προσδιοριστούμε σαν άνθρωποι…

    Ας μην περιμένουμε τέτοια ταρακουνήματα όμως, για να (ξανα)βρίσκουμε εαυτούς… (το λέω και για μένα)

    Καλησπέρα,
    καλό μήνα [πάει κι ο Νοέμβρης!… 🙂 το έλεγε μια χαριτωμένη γιαγιούλα που ήξερα (και μάλλον τα είχε λίγο χαμένα)… κάθε που έμπαινε πρωτομηνιά… “πήγαινε” ο μήνας, καλά καλά δεν είχε μπεί!!!]

    Ξ.

    υ.γ. Α! Και cheer up synaki… κάτι δεν πάει πολύ καλά τελευταία… (;) Αλλά why???

    Απάντηση
  11. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    melomenos, όλοι δεν κλαίνε γι’ αυτό που αγαπάνε;

    dodos, ναι… αυτός ο κλαψιάρης τό ‘γραψε (και σ’ ευχαριστεί πολύ)…

    an-lu, υπάρχει άραγε κάθαρση από το φόβο του θανάτου;

    mariosp, dust in the wind, σύντροφε…

    xenia, (κάτσε να κεντράρω το μικρόφωνο): «Είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης»…

    Απάντηση
  12. George Sou

    Όνειρο ή σκέψη ή και τα δυο μαζί, υπέροχο όμως και λυτρωτικό!

    Απάντηση
  13. Alkyoni

    ήρθα με τον καφέ μου και κάθισα στο ομολογουμένως “ακατάστατο” μπλογκ σου,διάβασα τα ποστ που έχασα καιρό τώρα
    μ άρεσε κι ας ήταν ακατάστατα
    καλή μέρα να χουμε
    φιλί

    Απάντηση
  14. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    g help me, τι λυτρωτικό, ρε παιδιά, που έχω πλαντάξει στο κλάμα; Για το υπέροχο, σ’ ευχαριστώ πολύ… προσπάθησα να το αποδώσω όσο πιο πιστά μπορούσα με λέξεις…

    alkyoni μου, φιλάκια… τουλάχιστον δεν είναι βρώμικο! Λίγη ακαταστασία προσδίδει στο χώρο την αίσθηση του ζωντανού, έτσι δεν είναι;

    Απάντηση
  15. mary

    δεν ξέρω αν διαβάζεις σχόλια στα παλιά ποστς, αργοπορημένη είμαι, αλλά θέλω να σου πω τι ένιωσα διαβάζοντας αυτό σου το ποστ 🙂

    ένιωσα πιο κοντά στον εαυτό μου.. ένιωσα ανθρώπινη.. ένιωσα πιο ταπεινή.. ένιωσα ζεστασιά.. ένιωσα λύτρωμένη.. 🙂

    σ’ευχαριστώ για αυτό το δώρο 🙂

    Απάντηση
  16. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    Εγώ σ’ ευχαριστώ, mary

    Απάντηση
  17. gitsaki

    Εγώ πάντως το κλάμα δεν το θεωρώ λυτρωτικό.Με εξαντλεί και στο τέλος μπορεί να φέρνει μια κάποια ηρεμία(κουράζει όσο να ναι)αλλά και ένα “άδειασμα” που για την δική μου ψυχή μοιάζει με απελπισία.Οι περισσότεροι,λένε ότι τους κάνει καλό.

    Απάντηση
  18. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    gitsaki, ναι, κι εγώ δεν το φχαριστιέμαι. Όπως δεν μ’ αρέσει να κάνω και εμετό, που άλλοι λένε, ότι τους ανακουφίζει. Εμένα με κάνει χειρότερα. Δεν μ’ αρέσει να διώχνω από μέσα μου τα πράγματα, θέλω να τα επεξεργάζομαι και να τα χωνεύω. Έστω και με πόνο. Το κλάμα φοβάμαι, πως πολλές φορές είναι μια άμεση αντίδραση σ’ αυτόν τον δημιουργικό πόνο.

    Απάντηση
  19. Dawkinson

    ο θάνατος γίνεται πολύ πιο δυσβάσταχτος όταν δεν υπάρχει η πανοπλία της αγάπης να σε προστατεύει. ειλικρινά συγκινήθηκα.

    Απάντηση
  20. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    dawk, να σου πω κάτι; Ήρθε ένας άνθρωπος στη ζωή μου και με την ίδια του την ύπαρξη με προετοίμασε για το θάνατο… Ασχέτως όλων των άλλων, θα του είμαι πάντα ευγνώμων γι’ αυτό… Γιατί ο θάνατος μού χτύπησε την πόρτα μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο απ’ αυτήν τη γνωριμία, απ’ αυτό το όνειρο κι απ’ αυτό το ποστ… Μερικά πράγματα ίσως τελικώς να μην είναι και τόσο τυχαία…

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest