fbpx
Επιλογή Σελίδας

Δεν πάω πουθενά, πουθενά…

από | Οκτ 26, 2007 | Χωρίς κατηγορία


Σε στοά μυστική, σ’ ένα καφενεδάκι χαμένο μέσα στις πτυχές του χρόνου, σε βρήκα να σκαλίζεις τη χόβολη.

Πώς έφτασα άραγε ως εκεί;

Τ’ άρωμα ενός σπάνιου χαρμανιού σιγόβραζε στις καυτές σου στάχτες. Άγγιξε τα ρουθούνια μου, ενόσω ακόμα ήμουνα στην αγορά. Σαν υπνωτισμένη ακολούθησα τον αόρατο μίτο σου και βρέθηκα χαμένη μέσα στα δαιδαλώδη σοκάκια.

Έμοιαζες μ’ άντρα, μα ήσουν στ’ αλήθεια γυναίκα. Γύρισες και με κοίταξες μ’ εκείνο το μειλίχιο βλέμμα της παραίτησης:

«Μην κάτσεις, γλυκιά μου… Είναι δηλητήριο»,
ψιθύρισες κι έπιασες ν’ ανακατεύεις με προσήλωση το μεθυστικό κατασκεύασμα μέσα στο μπακιρένιο μπρίκι.

«Θέλω να δοκιμάσω», είπα. «Μυρίζει τόσο ωραία…»

«Δεν μπορώ να στ’ αρνηθώ»,
μου απάντησες μάλλον αδιάφορα, με μάτια όμως διερευνητικά.
«Όποιος φθάνει σ’ αυτό το μέρος, δικαιούται να επιλέξει. Να κάτσει ή να φύγει. Να πιει ή να μην πιει. Όμως να ξέρεις: σαν δοκιμάζεις, η ψυχή σου αρχίζει να καίει όπως η ίδια η χόβολη και δεν ξανακαταλαγιάζει παρά μόνο εάν πίνεις συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, μέχρι να συνηθίσεις την κάψα. Μόνο τότε θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις τη γεύση. Αλλά τα σωθικά σου δεν θά ‘ναι ποτέ πια τα ίδια»
.

Μιθριδατισμός, σκέφτηκα, λέγεται αυτό· με τίμημα και μ’ αντίκρυσμα. Και άνθρωπος ούτως ή άλλως του ριζώματος, των καταχρήσεων και των εθισμών, ούτε που το σκέφτηκα καθόλου:

«Βάλε, κυρά, μια κούπα μεγάλη και χρέωσέ με όσο κι όσο. Δεν πρόκειται να φύγω σύντομα από ‘δώ. Μ’ έσυραν από μόνα τους τα βήματά μου· και δεν τους λέω όχι…»

9 Σχόλια

  1. the navigator

    Αυτά τα βήματα…

    έχουν δικό τους μυαλό τελικά…

    Απάντηση
  2. Dawkinson

    μια ζωή τα βήματά μας ακολουθούμε και αυτή η λογική, όλο προσπαθεί να τα μαζεύει, εις μάτην…

    Απάντηση
  3. Alkyoni

    χχμμ..;
    τώρα τελευταία ολοένα και πιο “σουρεαλιστική” γίνεσαι
    τί συμβαίνει;;;
    φιλιά

    Απάντηση
  4. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    nav, εντελώς…

    dawk, η λογική όλο να μαζεύει θέλει. Κάποιος πρέπει και ν’ απλώνει όμως! 🙂

    alkyoni, σουρεαλιστική; Ή συμβολική; Μελαγχολία συμβαίνει…

    Απάντηση
  5. ερμία

    (α,όλο και περισσότερο κολλάω στα μικρά “θαύματά” σου)

    Απάντηση
  6. zero

    Πολυ καλο.

    Απάντηση
  7. Sigmataf

    ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.

    Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα κοριτσάκι που πεθαίνει πάσχοντας από
    καρκίνο και είναι σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης.
    Οι γιατροί του δίνουν μόνο άλλους 6 μήνες ζωής. Και είναι το πιο κάτω.

    > > SLOW DANCE

    Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-πάρκ?
    ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?
    Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας?
    Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?

    Καλύτερα να χαλαρώσεις.
    Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
    Η ζωή είναι μικρή.
    Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

    Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα?
    Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?»
    Ακούς την απάντηση?
    Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για
    εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?

    Καλύτερα χαλάρωσε.
    Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
    Η ζωή είναι μικρή.

    Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στην
    βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του?
    Έχασες επαφή?
    Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες
    τον χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»

    Καλύτερα χαλάρωσε.
    Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
    Η ζωή είναι μικρή
    Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

    Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της
    διαδρομής.
    Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες……

    Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας.
    Γι’ αυτό χαλάρωσε.
    Άκου την μουσική Πριν τελειώσει το τραγούδι.

    Απάντηση
  8. fish eye

    εχουν φωνη τα βηματα..τ ακους μονο οταν εχουν κτυπους,ιδιους μ εκεινους της καρδιας.
    και γεμιζεις την κουπα μεχρι επανω..να πιεις..και μετα..;;
    εε μετα ψαχνεις για αλλη κουπα..
    :)))

    Απάντηση
  9. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    ερμία, έλα… με κάνεις και κοκκινίζω…

    zero, 🙂

    sigmataf, φοβερό…

    φεγγαραγκαλιές, μετά… δεν ξέρω, τι γίνεται μετά!!

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest