Επιλογή Σελίδας

Οι πληγές…

από | Οκτ 30, 2007 | Χωρίς κατηγορία


Υπάρχει άραγε άλλος τρόπος από τον οδυνηρό τρόπο, για να δεις κάτι μέσα σου;
Για ν’ αναγνωρίσεις τις πλάνες και τις αυταπάτες σου;
Μπορούν τα χαμόγελα και οι καλές προθέσεις να σε γιατρέψουν;

Από μικρή έβλεπα, πως οι αλήθειες πονούν κι απομακρύνουν.
Οι αλήθειες που αφορούν σε σκοτεινές πλευρές μας.
Κανείς σχεδόν δεν αποδέχεται την παρεμβατική (διεισδυτική συνηθίζουν να τη λένε) ματιά, όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι. Γιατί απλούστατα πονάει.
Σε εξαναγκάζει να δεις κι εσύ κάτι, που δεν σε βολεύει, δεν σε «συμφέρει» να δεις.

Αχ και να ξέραμε το αληθινό μας συμφέρον…
Ότι δεν έγκειται στα μαξιλαράκια μας, αλλά στις κρυφές μας πληγές.
Σ’ αυτές που τεχνηέντως κρύβουμε και δεν αφήνουμε να επουλωθούν ποτέ.

Και ο γιατρός…


Οι κρυφές μας πληγές είναι ύπουλες και παραμένουν σχεδόν ασυμπτωματικές μέχρις ότου αντιληφθούμε τυχαία ή από κάποιες άσχετες φαινομενικά ενδείξεις, πως κάτι δεν πάει καλά. Ή αν κάποιος έμπειρος νους τις «μυρίσει» και μας ρωτήσει από πού προέρχεται αυτή η μυρωδιά. Ή χειρότερα: αν μας υποδείξει από πού προέρχεται αυτή η μυρωδιά. Εκεί μπορεί και να πέσουμε να τον φάμε τον αδιάκριτο εισβολέα των μέσα μας.

Τους «γιατρούς» τους φοβόμαστε… Ενίοτε τους μισούμε κιόλας. Πάντα βρίσκουν πως κάτι έχουμε, παίζουν με πράγματα σημαντικά, με την ίδια μας τη ζωή και το χειρότερο: πώς να εμπιστευτείς σ’ έναν άλλον άνθρωπο -τόσο αδύναμο κατ’ ουσίαν όσο κι εσύ ο ίδιος, πλην λίγο πιο «σπουδαγμένο»- ό,τι πολυτιμότερο;

«Χαλάρωσε», σου λένε… «Όσο αντιστέκεσαι, τόσο περισσότερο πονάς…»

Και χώνουν τα όποια όργανά τους στα πιο απόκρυφα σημεία σου και κοιτάζουν ερευνητικά ό,τι εσύ δεν έχεις δει ποτέ κι ούτε έχεις ιδέα πώς είναι -ή πώς θα έπρεπε να είναι. Σου δείχνουν στην οθόνη τις πληγές σου και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Το μόνο που ηχεί στ’ αυτιά σου είναι: «Έχεις πρόβλημα! Έχεις πρόβλημα!» Και ο φόβος…

Κι αρχίζεις και ψάχνεσαι, να μάθεις… Ποια τα συμπτώματα, ποιες οι αιτίες, ποία η πρόγνωση; Μπορείς να γιατρευτείς; Αξίζει να υποβληθείς σε θεραπεία ή καλύτερα να τ’ αφήσεις ως έχει κι ό,τι γίνει; Δέχεσαι να θυσιάσεις ένα σου κομμάτι, ακόμα και άρρωστο και απονεκρωμένο, για να μπορέσεις να μείνεις ο υπόλοιπος όσο το δυνατόν υγιέστερος; Ο πόνος; Ο πόνος αξίζει τον κόπο;

Τον «γιατρό» θα τον πληρώσεις σε κάθε περίπτωση. Θα σε υποβάλει στις δοκιμασίες του, θα σου κάνει την αξιοπρέπεια ρετάλια, θα σε πετσοκόψει χωρίς βέβαιο αποτέλεσμα κι εσύ θα τον πληρώσεις σε κάθε περίπτωση. Τον υποπτεύεσαι και σχεδόν τον αντιπαθείς μέχρι να δεις, πως όλα πήγαν καλά και η άλλοτε κρυφή πληγή έγιανε κι επουλώθηκε. Τότε και μόνο τότε τον κοιτάζεις στα μάτια με ένα ειλικρινές χαμόγελο και του λες «Σ’ ευχαριστώ».

9 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Ναι είναι επώδυνη δουλειά η ψυχοθεραπεία. Αρκεί όμως να θέλεις και τότε θα καταλήξεις στο να πεις το ευχαριστώ (αν βέβαια δεν έχεις πέσει σε κανέναν τσαρλατάνο).
    Πολλοί όπως λες δεν δέχονται την αλήθεια θέλουν να ζουν στη δική τους “πραγματικότητα” που τους “βολεύει”. Όλα τελικά είναι θέμα επιλογών και βεβαίως βεβαίως και δυνατοτήτων!

    Απάντηση
  2. fish eye

    μ αρεσει το ψαξιμο προς τα μεσα..εχει κατι το μαγικο..και νοιωθεις τις αντοχες σου..και το τι μποτεις να κανεις,μεχρι που μπορεις να φτασεις κι αν εισαι ικανος να παρεις τις αποφασεις σου..
    διοτι σου αρκει απλα να μαθεις;

    Απάντηση
  3. kyriaz

    αμάν ρε synas….τι μου θύμισες μ’αυτό το ποστ σου…
    Κυριολέκτικώς αποφεύγω -από φόβο-μια μικρή(;) επέμβαση εδώ και καιρό…μα πρέπει να την κάνω…

    Καλησπέρα,ε…

    Απάντηση
  4. Vromios

    Η ανάγκη του ανθρώπου να ψάξει μέσα του, μόνος του ή με τη βοήθεια του “γιατρού” γεννιέται δυστυχώς αποκλειστικά από τον πόνο. Κανένας ποτέ δεν έψαξε να βρει απεγνωσμένα από που πηγάζει η χαρά του. Ψάχνοντας λοιπόν να βρει τις “κρυφές του πληγές” κάνει πάντα, κι αυτός κι ο “γιατρός” του ένα θανάσιμο λάθος. Καταχωνιάζει στα αζήτητα τις “κρυφές του χαρές”.

    Η ψυχοθεραπεία της χαράς θα είναι γι αυτό τον λόγο ένα ζητούμενο που θα απομακρύνεται διαρκώς από τον σύγχρονο άνθρωπο.

    Θυμάστε εκείνη την παλιά συνταγή στον ψυχικό πόνο; “Έλα μωρέ, κάθεσαι και σκας! Ρίχτο λιγάκι έξω!” Δηλαδή, βρες καημένε τις κρυφές σου χαρές! Σε ποιον να το πεις σήμερα και να μη σε πάρουν με τα γιαούρτια;

    Την καλησπέρα μου :))

    Απάντηση
  5. Dawkinson

    οι ‘γιατροί’ τής ζωής μας είναι πρόσωοα κλειδιά, για την προσωπική μας εξέλιξη. καταλύτες. γι’αυτό και έρχονται και φευγουν με τα έργαλεία΄τους. συνήθως.

    Απάντηση
  6. An-Lu

    Κατά βάθος έιματε όλοι μας σκυλάκια του Παβλώφ, γιαυτό μαθαίνουμε, αν μάθουμε, μέσω του πόνου και σπανίως με άλλες διαδικασίες…

    Απάντηση
  7. the navigator

    Δύσκολο πράγμα η αυτοδιάγνωση…

    δεν έχει κανείς τα απαραίτητα εργαλεία…

    εξού και το (συνήθως ακούσιο) outsourcing…

    προσωπικά πάντα ακούω τους γιατρούς…

    αλλά φοβάμαι ότι ακολουθώ την συμβουλή τους πολύ ετεροχρονισμένα…

    Απάντηση
  8. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    pussy, αυτό το “δυνατοτήτων” πολύ τ’ ακούω τελευταίως… Θέλει άραγε μυαλό αυτή η διαδικασία; Ή έχει κι η συναίσθηση αυξημένες και μειωμένες “δυνατότητες”; Ίσως το δεύτερο…

    φεγγαραγκαλιές, άμα μάθεις, άμα καταλάβεις, αυτομάτως αλλάζεις… Και πράττεις διαφορετικά.

    kyriaz, να την κάνεις…

    vromios, ναι… Πρέπει να βρούμε και τις κρυφές μας χαρές… Αλλά φοβάμαι, πως είναι καταχωνιασμένες ακόμα πιο κάτω από τις πληγές…

    dawk, καταλύτες κυριολεκτικά…

    an-lu, προσωπικώς έχω “μάθει” πράγματα και μέσα από την απλή συνύπαρξή μου με κάποιους ανθρώπους. Μέσα από την καθημερινή τριβή μαζί τους, το “παράδειγμά” τους. Αλλά αυτό σε φτάνει μέχρι ενός σημείου. Κάποια στιγμή πρέπει να χώσεις το μαχαίρι βαθύτερα, για να προχωρήσεις.

    nav, αυτό το έχω ακόμα ως απορία και ερωτηματικό: το “κλικ” γίνεται τη στιγμή της “αποκάλυψης” ή της ετεροχρονισμένης -όπως την αποκαλείς- συνειδητότητας του πράγματος;

    Απάντηση
  9. ολα θα πανε καλα...

    Οι επεμβάσεις στη ζωή μας και οι πληγές μας είμαστε εμείς.Πάντα ακούω την εσωτερική πληγή μου γιατί είναι η αιτία της εξωτερικής.Και φτάνω να τη θεωρώ πολύ σοφή και εξαιρετικά υπομονετική.

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest