fbpx
Επιλογή Σελίδας

Σε ξέρω απ’ τη μυρωδιά σου, Άνθρωπε…

από | Οκτ 30, 2006 | Χωρίς κατηγορία


Πέρασα τώρα απ’ τον Νίκο Δήμου και διάβασα για γεύσεις. Απλές γεύσεις. Παιδικές γεύσεις. Παλιές, γνωστές, αγαπημένες γεύσεις… Μού ΄ρθανε στο νου και μυρωδιές… από κέικ που ψήνεται, από τυρί που λιώνει πάνω στο ψωμί, από χτυπητό αυγό… Ακόμα και την αγάπη της μάνας μας κάπως έτσι τη θυμάται το είναι μας…

Δεν θέλω όμως να γράψω για φαγητά, ούτε καν για αναμνήσεις. Ούτε βέβαια για τη μάνα. Θέλω να γράψω για τις αισθήσεις. Και για ικανοποίηση…

Κάποιος μού ‘λεγε κάποτε, πως είναι ανίκανος να νιώσει ηδονή. Πως δεν είναι σε θέση να πάρει χαρά απ’ τις αισθήσεις του. Τρώει για να φάει, για να ζήσει. Κάνει έρωτα, γιατί έτσι πρέπει, γιατί το θέλουν οι εκάστοτε σύντροφοι. Τα δάχτυλά του δεν νοιώθουν την απαλότητα του δέρματος και τα μάτια του δεν χαίρονται την ομορφιά του κόσμου. Όλα τον προσπερνούν, όλα τον αφήνουν αδιάφορο. Κι ολόκληρο το σύμπαν το περνάει απ’ το μυαλό του, έτσι το γνώρισε… Σκεπτόμενος…

Η μουσική είναι στίχοι…

Κι οι άνθρωποι… οι άνθρωποι τον κουράζουν. Τόσο περίπλοκοι, τόσο αψυχολόγητοι κι απρόβλεπτοι… Πού να κάτσει να σκέπτεται για κάθε έναν ξεχωριστά, τι εννοεί, τι θέλει, τι περιμένει απ’ αυτόν… Βαριέται. Η σκέψη έχει διαδρομή, χρειάζεται χρόνο. Και κόπο… Και χρόνο… Και χρόνο…

Οι αισθήσεις πάλι όχι. Είναι άμεσες, είναι γρήγορες, είναι σχεδόν αυτόματες. Με αρχηγό την μυρωδιά. Αυτήν την τόσο παραμελημένη αίσθηση, που περνάει από ελάχιστα κέντρα του εγκεφάλου. Που σε δευτερόλεπτα χτυπάει κέντρο, σε κάνει να νοιώθεις ευχαρίστηση ή απέχθεια και σου λέει «Αυτό είναι για σένα, αυτό καλύτερα άστο…»

Είναι δύσκολο να ζεις με τις αισθήσεις σου φυλακισμένες. Και ανιαρό. Κι αυτή σου η πολύτιμη σκέψη, που τα περνάει όλα από κόσκινο, για να τους δώσει το πράσινο φως, είναι κι αυτή φτωχή χωρίς τις αισθήσεις. Ανάπηρη.

Αυτές όμως είναι έτσι κι αλλιώς πάντα εκεί. Θες-δεν θες. Και βρίσκεσαι πάντα αντιμέτωπος μαζί τους, σε μια συνεχή σύγκρουση… Σου λένε «Άντε, τράβα!» κι εσύ αρνείσαι κι απαντάς «Όχι, να το σκεφτώ. Εσείς είστε ψεύτρες» Κι ο καιρός κυλάει… Κι η ζωή μικραίνει… Και στο τέλος μένεις ν’ αναρωτιέσαι με την μικρή σου, τη φτωχή σου, την ανηδονική σου σκέψη:

«Μα πού είναι όσα μου υποσχέθηκαν κάποτε στα νιάτα μου οι θεοί; Γιατί είμαι τόσο μόνος; Και τόσο δυστυχής; Ποιος μου αρνήθηκε τον κόσμο;»

Κι ούτε που σου περνάει απ’ το μυαλό, πως φταις εσύ…
Πως δεν αφέθηκες ποτέ να νοιώσεις τη ζωή.
Κι αυτή σε προσπέρασε…

9 Σχόλια

  1. annamaria

    Βλέπω την μοναξιά !
    Ακούω την σιωπή !
    Μυρίζω την ερημιά !
    Αγγίζω την απουσία !
    Γεύομαι τον πόνο !

    Απάντηση
  2. bidibis

    Στην ερώτηση που έκανες στου ΝΔ απαντώ εδώ για να μη λένε ότι του κάναμε το μπλογκ σαν εκείνο το ψάρι που τρώνε στην Κέρκυρα.

    Θα μπορούσα να είμαι εγώ, αλλά δεν έτυχε να με φωτογραφήσει κανείς στην κουζίνα in action.

    Περισσότερες πληροφορίες για το φυσιολάτρη κύριο της φωτό Εδώ

    Εσύ εύχομαι να μη με λογοκρίνεις.

    Απάντηση
  3. ladybug

    Τι όμορφα που είναι μια μυρωδιά να σου φέρνει στο νου μια ολόκληρη περίοδο απ’τη ζωή σου…να ξαναζωντανεύει μπροστά σου, σαν να’ταν χθες.

    Απάντηση
  4. Debby

    Νομίζω ότι αναφέρεσαι σε καταθλιπτικό άτομο!
    Δεν είναι έτσι οι άνθρωποι.

    Απάντηση
  5. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    annamaria, η ζωή τα χρειάζεται όλα…

    badlyDrawnBoy, σιγά μην σε λογοκρίνω!!

    ladybug, μμμμ… ωραία είναι…

    debby, δεν υπάρχουν ανηδονικοί άνθρωποι; Κυρίως όμως, δεν υπάρχουν ανικανοποίητοι άνθρωποι;

    Απάντηση
  6. Debby

    Ολοι έχουν την δυναμική να αισθανθούν, να νιώσουν, να ικανοποιηθούν κτλ.
    Αν δεν το κάνουν είναι γιατί τους φταίει το μυαλό τους και όχι η φυσιολογία τους.
    Ειλικρινά εμένα αυτή η περιγραφή μου φέρνει στον νου καταθλιπτικό άτομο. Στην καλύτερη δε των περιπτώσεων άτομο που έχει επαναπαυτεί και ζει μηχανικά γιατί έτσι νομίζει ότι είναι ασφαλές.

    ΑΑ!!! Μια παρατήρηση για το link του badlyDrawnBo. Αναρρωτιέμαι… Αν την είχε μικρή ο τύπος θα δημοσιεύε άραγε τις γυμνές φωτογραφίες του???
    Αμφιβάλω!

    Απάντηση
  7. Pixie

    Οι μυρωδιές είναι οι μνήμες.Τι θα είμασταν χωρίς αυτές synoula…

    Απάντηση
  8. Αλεξία Ηλιάδου (synas)

    debby, μπορεί… γιατί μας δείχνει και τη φάτσα του… δεν φαντάζομαι από περηφάνεια…

    pixie, έχεις διαβάσει αλήθεια το «Άρωμα»;

    Απάντηση
  9. Pixie

    Ναι το λατρεύω!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο θυμός μπορεί να ελεγχθεί

Ο κατευνασμός της εσωτερικής σου πάλης, όταν θυμώνεις, η θυσία της παρορμητικότητάς σου, να μην εκφράσεις την οργή, την αρνητικότητά σου, ούτε με χαστούκι, ούτε με βλέμμα, ούτε με λόγια υποτιμητικά, να μην δεις τον άλλο ως εχθρό, αλλά πιθανώς κάποιες φορές και με...

Μια παράξενη πλάνη

Μια παράξενη πλάνη

Η ομορφιά περνά μέσα απ’ το χρόνο αγνοώντας τις παρεμβάσεις του. Η ομορφιά δεν φέρει καρπούς, ούτε αναπαράγει τον εαυτό της. Είναι αιώνια.

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου

Όλοι επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια στους αιώνες των αιώνων. Αυτό που μετράει είναι η οπτική σου και ο τρόπος που τα παρουσιάζεις.

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Πήγε όντως το 2020 χαμένο;

Για μένα και για πολλούς άλλους, το 2020 υπήρξε ιδιαιτέρως δημιουργικό. Όταν σου χαλάνε την καθημερινότητα, μπορείς να κάνεις πολλά άλλα.

Subscribe to Our Newsletter

Daily Inspirational Thoughts in your Inbox!

Pin It on Pinterest