Πώς να ξεγελάσεις μια καρδιά, όταν αγαπάει;
Πώς να την αποτραβήξεις από το χλωμό της όνειρο;
Δεν υπακούει, δεν υπακούει.
Όλα πια ξένα γι’ αυτήν.
Ο κόσμος στριμωγμένος σε δυο μάτια, σε μια αγκαλιά.
Και τα οικεία, μακρινά κι αδιάφορα…
Και τα οικεία, μακρινά κι αδιάφορα…
Μα η καρδιά δε νοιώθει καθήκον, αδικεί και ψεύδεται.
Ξεδιάντροπη καρδιά… ξέρει μονάχα το δικό της δρόμο.
Σαν εκκρεμές όλο το είναι,
ντινγκ-ντονγκ, ντινγκ-ντονγκ.
Δαίμονες κι άγγελοι σ’ ένα ιλιγγιώδες πηγαινέλα.
Δαίμονες κι άγγελοι σ’ ένα ιλιγγιώδες πηγαινέλα.
Θα σπάσει! Η καρδιά θα σπάσει!
Το αίμα θα τρέξει!
Αγάπη ένοχη, αγάπη βασανιστική.
Αγάπη μοιραία…
…
Ερωτας, ίσως ο μόνος δεσμός του μοιραίου, του αναπόφευκτου με την ζωή.
Η μόνη αντανάκλασή του. Η ώθηση, η έλξη που δεν σ’ αφήνει να αλλάξεις δρόμο. Αν υπάρχεις εκείνες τις στιγμές. Η εξάρτηση που λέγαμε, ίσως και τα απωθημένα μαζί.
Το άλλο είναι ο θάνατος αλλά συνήθως αιφνιδιάζει οπότε που καιρός…
Αυτός που ξέρει ν’ αγαπά
και να ελπίζει ξέρει,
μέσα στη νύχτα πολεμά
ξημέρωμα να φέρει.
(η μαντινάδα ανήκει σε φίλο)
Κωστής
έρως ο λυσιμελής. αιχμαλωτίζει τα σώματα και δεσμεύει τη λογική…
δε βρίσκεις λύση, ούτε άκρη.
reactor69, εμένα αυτά τα δύο τελευταίως μου έρχονται σε πακέτο!!
giasafox, στο βόρειο πόλο μένουμε, ρε π…στη μου;; Δε λέει να ξημερώσει!
dawk, κάπου στην άκρη παραμονεύει η ανία…
Synas,
Τουλάχιστον έτσι εκτιμάς αφάνταστα το πρώτο…
Εχω περάσει μια μαύρη περίοδο μόνο με το δεύτερο και σκοτώνει.
reactor69, όλα τα εκτιμάς, όταν αντικρύζεις το θάνατο…