από Alexia Iliadou | Νοέ 1, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Ήρθε απόψε στον ύπνο μου και με χτύπησε ο θάνατος. Όχι, δεν πέθανε κανείς, μα ήταν ακριβώς το ίδιο.Με τράνταξε, άνοιξα τα μάτια διάπλατα, σα να είχε διαπεράσει το στήθος μου κοντάρι.Όχι ο δικός μου ο θάνατος… ο θάνατος της μάνας μου, ο θάνατος αυτών που αγαπάω… ο... από Alexia Iliadou | Οκτ 30, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Νιώθω μελαγχολία. Φταίει ο καιρός ίσως… Η βροχή…Είμαι με τη μούρη στον τοίχο. Αδιέξοδο.Και πίσω δεν θέλω να γυρίσω.Θέλω να πηδήξω αυτόν τον γαμημένο τον τοίχο και δεν μπορώ. Είναι ψηλός.Φοβάμαι κιόλας μην από πίσω είναι κρυμμένος ο θάνατος. Θέλω όμως να τον πηδήξω τον... από Alexia Iliadou | Οκτ 22, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Κάθε τόσο πέφτω σε μια κατάσταση ημικατάθλιψης. Θέλω κυρίως να κοιμάμαι. Τα πάντα μου φαίνονται ανούσια, οι ώρες ατελείωτες, η ζωή μου ένα σούρσιμο πάνω σ’ έναν πλανήτη, που δεν γνωρίζω και μέσα σ’ ένα σπίτι, που γνωρίζω σαν την παλάμη του χεριού μου…Τα συναισθήματα... από Alexia Iliadou | Οκτ 7, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Ο πίνακας είναι του Ντεγκά, που ζωγράφιζε ως επί το πλείστον μπαλαρίνες. Αυτό μου θύμισε μια ιστορία: Ήμουν σ’ ένα μπαρ στη Σαντορίνη και περνάει μια γκόμενα ντυμένη σα μπαλαρίνα. Λέει ο ιδιοκτήτης του μπαρ: “Σα νά ‘χει βγει από πίνακα του Ντεγκά δεν... από Alexia Iliadou | Σεπ 18, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Αχ, αυτή η φωτογραφία…Την έχω ξαναβάλει…Πίνω πολύ. Ίσως να είμαι και αλκοολική. Λέω στον εαυτό μου, πως δεν είμαι. Έτσι δεν λένε όλοι οι αλκοολικοί; Έτσι λοιπόν, λέω κι εγώ, πως είμαι απλώς γερό ποτήρι. Γιατί το αντέχω. Γιατί δεν μεθάω, δεν ξερνάω, γιατί...
