από Alexia Iliadou | Ιαν 2, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Ένας blogger, που γνώρισα πρόσφατα, σύγκρινε τον άνθρωπο με παστίτσιο, με κρεμμύδι, με άτομο-σωματίδιο της φυσικής.Εμένα μ’ αρέσει η αγκινάρα. Τρώω τα φύλλα της σιγά-σιγά σαν πασατέμπο κι όταν επιτέλους φτάσω στην καρδιά της, την απολαμβάνω σχεδόν με ευλάβεια.Ο... από Alexia Iliadou | Δεκ 31, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Παραμονή Πρωτοχρονιάς.Κάτι μου λείπει. Κάτι μου φαίνεται λειψό.Μου περισσεύουν όμως μερικά φιλιά και μια αγάπη.Φιλιά σ’ αυτούς που νοιώθουν την τύχη τους καλή.Φιλιά και σ’ όσους πονάνε. Αληθινά ή με το ζόρι.Φιλιά και σ’ όσους βαριούνται τη ζωή τους.Όσο η γη γυρίζει,... από Alexia Iliadou | Δεκ 29, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Ένα σπουργίτι έφαγε έναν αητό.Τον καταβρόχθισε ζωντανό κι ολόκληρο.Κι αυτός έγινε μια μπαλίτσα, το σώμα του ρημάζει.Μόνο το πνεύμα του έχει μείνει κουλουριασμένοκι ετοιμοθάνατο μέσα στα σωθικά του σπουργιτιού.Τραγουδάει σκυλάδικα και κλαίει… Αητάδικα τα λέει…Και... από Alexia Iliadou | Δεκ 28, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Έχω μια λέξηΚομπάκι στο λαιμό…Σχεδόν μου κόβει την ανάσα.Σαν την αφήνω ελεύθερηΜεγαλώνει.Και με δένει ολόκληρη.Λέω να την καταπιώ…Ας δέσει κόμπο τα σωθικά... από Alexia Iliadou | Δεκ 27, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Ακούω συνέχεια την περίφημη φράση «Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο».Όχι βέβαια, δεν είναι…Όμως βολευόμαστε με το άσπρο-μαύρο. Βολευόμαστε στη σκέψη, πως τα πράγματα, αλλά κυρίως εμείς οι άνθρωποι είμαστε πάνω-κάτω το ίδιο. Πως κουβαλάμε περίπου τις ίδιες ιδιότητες, απλά σε...
