από Alexia Iliadou | Δεκ 9, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Πάντα διακόπτω την αναμονή μου.Διαγράφω το τέλος μονάχη.Η θλίψη μου γεννιέται και πεθαίνει με την επίγνωση.Όταν το τέλος έρχεται per se, μου είναι σχεδόν αδιάφορο.Είναι ήδη... από Alexia Iliadou | Δεκ 8, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Αν θέλεις διακαώς να γίνεις αθλητής,αλλά έχεις κάποιου είδους αναπηρία,τι είναι προτιμότερο να κάνεις;Να πάψεις ακόμα και να βλέπεις αθλητικά στην τηλεόραση;Ή να ασχοληθείς με τον αθλητισμό με όποιον τρόπο... από Alexia Iliadou | Δεκ 7, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Ενίοτε -συχνότατα δηλαδή…- προσκολλόμαστε σε πεποιθήσεις, ανάγκες και επιθυμίες πλασματικές ή παρωχημένες και αντιδρούμε με αυτοματισμούς· με τρόπους παλιούς και προκατασκευασμένους.Ενίοτε όμως έχουμε ανάγκη κάτι εντελώς άλλο απ’ αυτό που νομίζουμε πως έχουμε... από Alexia Iliadou | Δεκ 6, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Αναρωτιέμαι, αν ερχόταν στο παρόν το ελπιδοφόρο κοριτσάκι που κάποτε ήμουν…Θα με καταλάβαινε; Μπα, δεν θα με καταλάβαινε…Όμως θα με αποδεχόταν;Θα ένοιωθε, πως την πρόδωσα;Θα με εμπιστευόταν, αν της έδινα κάποια συμβουλή;Θα μ’ αγαπούσε;Εγώ πάντως τ’ αγαπώ πολύ εκείνο... από Alexia Iliadou | Δεκ 5, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Όταν είσαι παιδί,χιλιάδες πράγματα σε κάνουν να νοιώθεις όμορφα.Κοιτάζεις τα πάντα με μάτια ορθάνοιχτα·όλο αθωότητα και περιέργεια μαζί.Ο χρόνος σού φαίνεται μακρύς·το χθες το ξεχνάς με μιαςκαι το αύριο δεν το σκέφτεσαι καθόλου.Κι ο κόσμος σου φαίνεται μεγάλος·γεμάτος...
