από Alexia Iliadou | Δεκ 6, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Οι άνθρωποι γουστάρουν κέφια. Όλοι μας σχεδόν. Μόλις κάποιος αρχίζει και μιζεριάζει -για οποιονδήποτε λόγο- ο κόσμος αρχίζει και την κάνει απ’ όλες τις πάντες.Όταν είχα πρωτομάθει να οδηγώ, πάτησα γκάζι αντί για φρένο πάνω στη Σκουφά, μπροστά απ’ την εκκλησία. Ο... από Alexia Iliadou | Νοέ 13, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Επενδύουμε, επενδύουμε, επενδύουμε… στο μέλλον…Και το παρόν εξανεμίζεται.Και το μέλλον γίνεται παρόν, και το παρόν παρελθόν.Και τελικά, το μόνο που μας μένει είναι το παρελθόν.Και μια πικρία…Τα λεφτά πρέπει να τρώγονται ζεστά.Οι αγάπες καυτές.Και η ζωή σήμερα.... από Alexia Iliadou | Νοέ 6, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Ήταν μια φορά ένα κοριτσάκι, που πίστευε στη ζωή, πίστευε στους ανθρώπους, πίστευε στην αγάπη, πίστευε στη φιλία. Όλα την πρόδωσαν πολλάκις, όπως γίνεται πάντα.Όμως ποτέ δεν έπαψε να πιστεύει.Κι ας έλεγε συνέχεια, πως δεν πιστεύει σε τίποτα.Ίσως τελικά, όταν πιστεύεις... από Alexia Iliadou | Νοέ 1, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Ήρθε απόψε στον ύπνο μου και με χτύπησε ο θάνατος. Όχι, δεν πέθανε κανείς, μα ήταν ακριβώς το ίδιο.Με τράνταξε, άνοιξα τα μάτια διάπλατα, σα να είχε διαπεράσει το στήθος μου κοντάρι.Όχι ο δικός μου ο θάνατος… ο θάνατος της μάνας μου, ο θάνατος αυτών που αγαπάω… ο... από Alexia Iliadou | Οκτ 30, 2006 | Χωρίς κατηγορία
Πέρασα τώρα απ’ τον Νίκο Δήμου και διάβασα για γεύσεις. Απλές γεύσεις. Παιδικές γεύσεις. Παλιές, γνωστές, αγαπημένες γεύσεις… Μού ΄ρθανε στο νου και μυρωδιές… από κέικ που ψήνεται, από τυρί που λιώνει πάνω στο ψωμί, από χτυπητό αυγό… Ακόμα και την αγάπη της μάνας μας...
