από Alexia Iliadou | Νοέ 10, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Κοντά-κοντά με το προηγούμενο όνειρο, πέρυσι, είχα δει και αυτό:Η μητέρα μου ζούσε λέει με τον πατέρα μου (που έχει πεθάνει 10 χρόνια τώρα) στο μέρος που είναι το εξοχικό μας. Αλλά όχι στο δικό μας σπίτι, σε ένα άλλο, που ήταν λέει στο δρόμο του Πόθου.Ο πατέρας μου... από Alexia Iliadou | Νοέ 8, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Πέτρες και ΣκόνηΤετάρτη, Νοέμβριος 01, 2006Ήρθε απόψε στον ύπνο μου και με χτύπησε ο θάνατος. Όχι, δεν πέθανε κανείς, μα ήταν ακριβώς το ίδιο.Με τράνταξε, άνοιξα τα μάτια διάπλατα, σα να είχε διαπεράσει το στήθος μου κοντάρι.Όχι ο δικός μου ο θάνατος… ο θάνατος της... από Alexia Iliadou | Οκτ 20, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Συνέχεια τρίτη λοιπόν. Εγώ είμαι εγώ.Μία και αδιαίρετη.Ο κάθε μου εαυτός είναι μία άλλη έκφανσητης ίδιας πάντα οντότητας,που σε διαφορετικό χώρο και χρόνοδεν μπορεί παρά να είναι αλλιώς.Εγώ είμαι εγώ.Με σέρνει η Συνήθεια, τη σέρνω και εγώ.Δεν με σέρνουν όμως... από Alexia Iliadou | Οκτ 19, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Σαν θέλω να μιλήσω για το παρελθόνπαίρνει το λόγο ο τότε μου εαυτός.Δεν με αφήνει να βγάλω τσιμουδιά.Πώς ένοιωθε εκείνος, πώς τά ‘βλεπε εκείνος…Όλα μες απ’ τα μάτια τα δικά του.Σαν όμως μπει καμιά φορά η ερώτηση «Γιατί;»εκεί τα μπλέκει, κάνει τον αδιάφορο και... από Alexia Iliadou | Οκτ 18, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Ήταν πάντα ξένη. «Ούτε ψάρι, ούτε κρέας», συνήθιζε να λέει. Ζούσε μια ζωή αλλόκοτη. Για τους γύρω της τερατώδη. Όλοι ακόμα αναρωτιούνται, πώς επέζησε από ‘κείνη την εποχή. Την τόσο μακρινή πια… Κι όμως… εκείνα τα χρόνια του πλήρους χασίματος τής έδωσαν πίσω την...
