Τρέμεις την ταχύτητα του αυτοκινήτουή ένα απότομο φρενάρισμα,όμως οι μάντεις σου τό ‘παν:από ένα παλιό, σκουριασμένο δόρυ θα φύγεις.Φοβάσαι ίσως τον ακρωτηριασμό;Τίποτα δεν μπορεί να σε μισερέψειπιο βάναυσα από το φόβο.Λιποψυχείς...Το δόρυ θα σ' εύρεικι εσύ θα ‘σαι...
Φυσικοί επιστήμονες, λέει, υποστηρίζουν τώρα, πως ενδέχεται να υπάρχουν τα ταχυόνια. Σωματίδια, που ξεπερνούν κατά πολύ την ταχύτητα του φωτός. Η ύπαρξη αυτών των σωματιδίων θα αναιρούσε την έννοια του χρόνου εντελώς. Και ότι όσο θα μεγάλωνε η ταχύτητά τους, τόσο θα...
Έψαχνα τη λύτρωση στις παρέες, στις συναναστροφές.Επέστρεφα πάντα μ’ ένα κενό.Κι ας είχα παραγεμίσει το είναι μου.Η ζωή με αποτράβηξε απ’ τον πολύ κόσμο.Και τότε η μοναξιά μου άρχισε να μικραίνει.Γιατί δεν την ξόρκιζα πια… της μιλούσα…Κι αυτή μου χαμογέλασε κι άνοιξε...
Διαλέγουμε τα όμορφακαι τα χιλιοφωτίζουμε.Αστράφτουντα κρυστάλλινα, εύθραυστα μπιμπελό.Όλα τα άλλα στριμωγμένα στο κελάρι.Πνίγεσαι μόλις ανοίξεις την πορτούλα.Και τα θεμέλια διαβρωμένα από καιρό…Πότε θ’ ανέβουν τα ποντίκιανα φάνε τα ριχτάρια;Θέμα χρόνου είναι…Όλα...
Δέσμευση…Μια έννοια με a priori αρνητική χροιά. Κάτι από φυλακή θυμίζει.Την ζούμε όμως τόσο συχνά... τόσο αναπόδραστα συχνά...Δεσμεύεσαι στο γάμο, σε μία σχέση... στη δουλειά, σε χρονοδιαγράμματα…Δεσμεύεσαι να πεις την αλήθεια ή να κρατήσεις ένα μυστικό... μία...
Περίεργα συναισθήματα πάλι σήμερα. Διάβασα ένα post.Μια δημόσια κατηγορία για κάποιον άλλον blogger.Είμαι ένα περίεργο κράμα καχυποψίας και παιδικής αθωότητας. Πώς γίνεται αυτό; Απ’ την μια οι εμπειρίες, απ’ την άλλη η θέληση να κρατήσω λίγη πίστη σ’ αυτό που λέγεται...
Βλέπουμε αυτό που βλέπουν τα μάτια μας με layers από το χθες. Εικόνες η μια πάνω στην άλλη: αναμνήσεις, εντυπώσεις, προσδοκίες…
«Είναι κάτι στιγμές, που διαχέομαι. Ξύνω την πλάτη του διπλανού μου και ξέρω πού ακριβώς τον τρώει. Σα να με τρώει η δική μου πλάτη. Νοιώθω τι νοιώθεις, βλέπω τ’ απόκρυφα, γίνομαι ένα με το άλλο. Δεν μπορώ να το προκαλέσω, είναι στιγμές...» Φαντάζομαι, πως αυτό...
...Άνθρωποι...Άνθρωποι...Άνθρωποι...Ξύπνησα απότομα, νωρίς και με πολλά πρόσωπα στο κεφάλι μου.Όνειρα…Στα όνειρά μου περπατούν όλοι οι άνθρωποι, που έχω ποτέ γνωρίσει.Κι όσοι δεν έχω ακόμα γνωρίσει ή δεν θα γνωρίσω ποτέ.Άνθρωποι από την εφηβεία μου, από bar, από το...
Σου λέω την αλήθεια μου και δεν με πιστεύεις.Την ερμηνεύεις, την παραποιείς, την διαστρεβλώνεις.Μου προσάπτεις σκέψεις και πράξεις όχι δικές μου.Με κατηγορείς ως ηθικό αυτουργό όσων μου έχουν τύχει.Με κοιτάζεις μέσ' από το πρίσμα της «κοινής λογικής».Με ανατέμνεις με...
