από Alexia Iliadou | Δεκ 13, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Ναι… Μέσα στα άλλοτε ζεστά νερά που κολυμπούσα όχι ανύποπτη μα αφημένη -δοσμένη θα έλεγα, αναδύθηκε άξαφνα απ’ τον βυθό μία γοργόνα. Με πήρε στην παγωμένη αγκαλιά της και με τραβούσε κάτω… Κάτω… κάτω… Έμεινε για μια στιγμή ακίνητη, με κοίταξε στα μάτια μ’ εκείνο το... από Alexia Iliadou | Δεκ 10, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Λόγια καλυμμένα, νοήματα μισάασυνεννοησία εσκεμμένηΨυχές δισυπόστατες υποκρίνονταιρόλους ηθοπλασίας«Έτσι είναι το πρέπον»…και τα κορμιά κρύβουν πληγέςεπιμελώςμην τις αγγίξει κανενός η αγάπη… κι ανοίξουν…Η ειλικρίνεια -σωστή κυρία-με μάσκα βενετσιάνικηεξαπολύει... από Alexia Iliadou | Δεκ 5, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Όταν είσαι παιδί,χιλιάδες πράγματα σε κάνουν να νοιώθεις όμορφα.Κοιτάζεις τα πάντα με μάτια ορθάνοιχτα·όλο αθωότητα και περιέργεια μαζί.Ο χρόνος σού φαίνεται μακρύς·το χθες το ξεχνάς με μιαςκαι το αύριο δεν το σκέφτεσαι καθόλου.Κι ο κόσμος σου φαίνεται μεγάλος·γεμάτος... από Alexia Iliadou | Νοέ 28, 2007 | Χωρίς κατηγορία
Δεν πρόκειται να μαρτυρήσω την αλήθεια μου.Η ζωή μου με κατασκοπεύεικαι ευκαιρία ψάχνει για να με καταδώσεισε βάναυσες αρχές, απρόσωπεςκαι δήθεν ηθικές.Βασανίστε με, κάντε μου φάλαγγα,χτυπήστε με με καταλόγους τηλεφωνικούςνα μην διακρίνει κανένας τα σημάδια.Όμως εγώ... από Alexia Iliadou | Νοέ 22, 2007 | Χωρίς κατηγορία
…ας μέναμε νηφάλιοιδίχως πικρία κι ενοχέςκαι δίχως να ψάχνουμε τον φταίχτη·δίχως να μηρυκάζουμεποια λόγια περισσέψανεκαι πόσα έμειναν να κρέμονται στα χείλη·ας σώζαμε τα πολύτιμα…Kαι τ’ άλλα ας...
