από Alexia Iliadou | Σεπ 14, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Φέρνεις τον κόσμο ανάποδα. με έναν στόχο από παιδί: ν’ αλλάξεις την τιποτένια μοίρα σου. Κρύβεις τα καλογυαλισμένα όπλα σου επιμελώς μέσα σε κόκκινα καλσόν, δαντελωτές κιλότες, και όλες τις εμφανείς αδυναμίες σου κάτω από χιλιομελετημένα στρώματα σκιών και ρουζ,... από Alexia Iliadou | Σεπ 14, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Περιμέναμε πλάι στις ράγεςτις σκουριασμένεςτις παρατημένες από χέρια ανθρώπου που νοιάζεται…κανείς δε νοιάζεται.Ανασηκώναμε πού και πού το βλέμμανα δούμε αν έρχεται κάποιο τρένοβλέπαμε μονάχα ένα βαγόνιείχε ξεφύγει από την τροχιά του πριν χρόνιακι έμενε εδώ να... από Alexia Iliadou | Αυγ 24, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Τ’ άστρα πεθαίνουν μαζί με τις ευχές σου.Γιατί προσεύχεσαι στα παρελθόντα.Επίλεξε, συντονίσου, έμμεινεστην τροχιά των υπαρκτών και των ζώντων.Ορατών τε πάντων κι αοράτων…Η πραγματικότης πάντα βρίσκει τρόπονα ανταμοίβει τη σκιά... από Alexia Iliadou | Ιούλ 6, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Τα σύννεφα διαλύονται με ένα φύσημα.Φτάνει να βρεις ανάσα.Να μαζέψεις όλη τη δύναμη τού είναι σου μέσα στα σπλάχνα σου…να την κρατήσεις όσο αντέχεις…να γίνει η κοιλιά σου τούμπανο μέχρι να μην αντέχεις πια…και μ’ όση ορμή, αδράνεια,αρχή συγκοινωνούντων δοχείων, αρχή... από Alexia Iliadou | Ιούν 30, 2010 | Χωρίς κατηγορία
Στιγμές σωριασμένες στο πάτωμα·πεταμένα παιχνίδια, σπασμένα.Οι ρόδες απ’ τα κόκκινα φορτηγάκιαγυρίζουν πια στον αέραλόγω αδράνειαςκαι τα μάτια απ’ τις διαμελισμένες κούκλεςκοιτάζουνε στο πουθενά.Το χέρι κάποιου παιδιού ήταν βάναυσο,και ίσως θα τού ‘πρεπε η βέργα,αν ο...
